Terras

De schrijfster had zichzelf juist op een fijn plekje in de zon van het terras geïnstalleerd toen ze vlakbij haar een koppel aan één van de andere tafels zag plaatsnemen.

 

Nu is dit niet zo bijzonder, maar wel verrassend, want de weersvoorspellingen vooraf waren minder gunstig. “Kunnen we hier bestellen?” hoorde ze de man vragen voordat ze hun plekje innamen. “We komen bij u langs meneer” zei een bediende, “maar het kan wel even duren.”Het zat zo te zien mee, want er kwam al snel iemand  langs om hun bestelling op te nemen. Kort daarop kwamen de drankjes op tafel.

 

Terwijl de vrouw zichtbaar van haar ijsthee genoot via het buigrietje in het flesje, dronk de man zijn pintje terwijl hij voor zich uitstaarde. De vrouw realiseerde zich dat ze in de schaduw zat, verplaatste zich naar een stoel in de zon tegenover hem en keek eens om zich heen. Iets in de schrijfster wekte haar nieuwsgierigheid en ze nam zich voor dit vermoedelijke echtpaar even iets langer, doch zo onopvallend  mogelijk vanuit haar ooghoeken te observeren.

De dorst was bijna gelest toen er iemand langs kwam om de bestelling alvast met hen af te rekenen.In de minuten die daarop volgden passeerden er groepjes mensen, al of niet onder begeleiding van een gids en aan de tafels werd het steeds voller. De mensen volgden waarschijnlijk hun neus, want de geur van eten maakt hongerig.

 

En toen begon het wachten. Er werd geserveerd aan de tafels waar al eerder besteld was en steeds wanneer er iemand met een goed gevuld dienblad vanuit de keuken kwam zag ze twee paar ogen die richting uitkijken, maar schijnbaar waren ze nog niet aan de beurt. De vrouw had een bedenkelijke blik toen ze naar haar man opkeek en vroeg zich hardop af of hij zich zat te ergeren. En ja, hij vond dat ze kostbare tijd aan het verliezen waren. Ze gaf aan dit niet met hem eens te zijn want het zat lekker en wanneer je geniet verlies je geen tijd was haar mening. Bovendien had ze trek!

 

Toch kon ze niet verhinderen dat haar man na weinig geduld zijn ongenoegen uitsprak, vervolgens opstond en van de tafel wegliep om haar vertwijfeld en alleen aan de tafel achter te laten. De schrijfster hoorde dat hij op de parkeerplaats in de auto zou wachten.

De vrouw bleef echter zitten en keek een beetje wanhopig in de richting van de bediening of er misschien alsnog en hopelijk op datzelfde moment geserveerd zou worden, maar nee!

 

Toch was de redding nabij.  “Zijn deze stoelen vrij?”  Een ander koppel kwam in beeld. Het gezicht van de vrouw klaarde op. “Ja hoor, natuurlijk” antwoordde ze terwijl ze snel van de gelegenheid gebruik maakte om van haar plaats op te staan. En na een korte aarzeling …. ”er is friet besteld voor twee personen maar het duurt nogal, dus mocht het geserveerd worden, eet het dan gerust op, want het is al betaald.” Waarop ze zich zonder hun antwoord af te wachten snel uit de voeten maakte.

 

Alleen de schrijfster zag hun verbouwereerde gezichten.

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Anne Vellinga | Antwoord 14.06.2015 23.22

wat een enige observatie en zo droog komisch verteld Jannie! ik ben ook benieuwd of de frietjes nog geserveerd en opgegeten zijn...

Jannie Harmsen 15.06.2015 01.24

Ja Anne, de bediening had niet eens in de gaten dat er inmiddels een ander echtpaar zat, omdat afruimen en serveren gebeurde door verschillende bediendes :)

Map | Antwoord 14.06.2015 20.24

Een prachtig verhaal Jannie. Weet je ook hoe het verder ging
hebben de opvolgers de patatjes opgegeten? Of is de schrijfster
vertrokken met de slappe lach.

Jannie Harmsen 15.06.2015 01.12

Ze hebben zelf een drankje besteld en de friet lacherig opgegeten, voor hen kwamen de frietjes wel snel op tafel, want de wachttijd was al ingelost! :)

jannie harmsen | Antwoord 11.06.2015 21.17

Dank je wel voor je leuke reactie Ellie, fijn dat je ervan genoten hebt! Lieve groet terug! :)

Ellie Schmitz | Antwoord 11.06.2015 18.02

Jannie, wat een leuk verhaal! Ik heb ervan genoten en het was alsof ik je naast je zat, zo herkenbaar ook! Lieve groet

Jannie Harmsen | Antwoord 11.06.2015 17.30

Helemaal mee eens Ciska! :)

Ciska | Antwoord 11.06.2015 16.27

Wat heerlijk om te doen; op een terrasje in de zon zitten met een koel drankje en dan mensen kijken. Mensen, daar raak je nooit op uitgekeken!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

Vandaag | 18:52

Jannie ik dacht dat je een nare droom had maar nu begrijp ik het
Het was je kleinzoon die een spelletje speelde .
Het lijkt er bij te horen tegenwoordig.

...
13.07 | 11:05

Dank voor je meelevende reactie An! xx

...
11.07 | 13:51

mooi ontroerend geschreven
ja zo heeft ieder z'n zinnetjes, heel herkenbaar
gelukkig zorgen ze dat je mama kan eten of drinken wat ze wil
sterkte nog

...
09.07 | 12:24

Ik voel me gesteund door jouw reactie Jeannine, dank je wel!

...
Je vindt deze pagina leuk