Plot

Het hing al een tijdje om me heen, ik vond het onverklaarbaar, maar prettig voelde ik me allerminst. Het was eind oktober, de tijd met flarden van mist en nevel. Toch had ik nog de nodige energie ‘in huis’ om mijn dagen op een positieve manier in te vullen.

 

Zo af en toe was het er, een windvlaag, een koude rilling. Dan weer een druk, alsof er iemand tussen mijn schouderbladen ging zitten. Ik schudde het letterlijk en figuurlijk van me af en kreeg het daar weer warm van! Ik besteedde er vervolgens weinig aandacht meer aan en fladderde verder, maar inmiddels toch meer als een trage vlinder in de herfst die nog de laatste restjes nectar van de bloemen snoept.

De oktobermaand was mild voor ons, we kregen nog mooie zonnige dagen die benut moesten worden, want november was al heel dichtbij, de tijd van koning winter. Het was niet moeilijk om hier van te genieten, want de natuur tovert in de herfst de prachtigste kleuren en kruidige geuren die je met gemak en –ik geef toe- een beetje verbeeldingskracht in een sprookje doen belanden.

 

En ik geloof dat het toen gebeurde, ik werd gegrepen! Toch wist ik me nog een beetje los te wringen, maar het kwaad was al geschied. En verbeeldde ik het me, of zag ik in een flits toch wat wegschieten? Ik heb nog lang naar een boom staan staren, in de hoop dat het een eekhoorn was. Maar mijn pas vertraagde, en het gevoel ‘geveld’ te zijn kreeg de overhand.

Eenmaal thuis kreeg ik de bezem in het oog die op tafel lag, maar het drong nog niet tot mij door. Het heldere denken ging mij niet goed meer af, het beste was om er nu maar aan toe te geven, de gelukzalige momenten van het mooie sprookjesbos had ik in ieder geval opgeslagen om er later mijn voordeel mee te kunnen doen.

 

Toen ik in mijn bed lag bij te komen van de aanval, kreeg ik een soort van visioen in mijn hoofd. Ik zag een zwarte fluwelen stof die bezaaid was met sterren, en ook de bezem kwam weer terug in mijn gedachten. Zou het dan toch? In de verte hoorde ik vaag het gelach van een kind, of nee, het klonk hoger en schriller, ik zag het gordijn ook plots een beetje wapperen.

Ze had me nu dan toch een flinke loer gedraaid, na lang gedraald te hebben. Ik ben geen appel-eter, dus daar kon ze me niet mee verleiden, bovendien heb ik geen ravenzwart haar. En van poetsen hou ik al helemaal niet! Ze had het op één of andere manier voor elkaar gekregen.

 

Gewiekst is het, want ik had al een glimp van haar opgevangen in de supermarkt een paar dagen daarvoor. Ik zag een paar bruine schoenen met enorme punten die toebehoorden aan de wat oudere vrouw die daarboven uitstak. Ze had een lichtelijk gekromde rug en grijs haar, maar omdat haar kleding niet zwart was, zocht ik er niets achter.

Eenmaal weer in de auto op weg naar huis, zag ik vanuit mijn rechterooghoek een vrouw in een lang zwart gewaad een pad oplopen en ze had waarschijnlijk in de gaten dat ik keek, want ze draaide haar hoofd in mijn richting. Toen voelde ik al wel een beetje nattigheid.

 

Dit alles lag ik zo te overdenken en ik vroeg me af in welke gedaante ze zich echt aan mij had laten zien. Meestal heeft het wel een naam en toen ik na een paar dagen lichamelijk geboden weerstand vermoeid naar buiten keek, zag ik nog net in vage letters haar naam in de wolken uiteen drijven. Influenza!  En eerlijk gezegd en geschreven, eigenlijk vind ik dit een veel te mooie naam voor zo’n vervelende heks!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Jannie Harmsen | Antwoord 05.11.2015 01.08

Wat een heerlijke reactie van jou Mathilde! Zie het bijna voor me, hoe je al lezend om je heen kijkt! Geweldig! :D Blij met deze leuke opmerking, merci!

Mathilde | Antwoord 04.11.2015 22.17

Al lezend voelde ik ook iets tussen mijn schouderbladen. Keek om mij heen. Niets. Begon mij ongemakkelijk te voelen. Je weet het heel goed te brengen, Jannie

Tja | Antwoord 04.11.2015 19.13

Je krijgt ineens een heel andere kijk op de griep.

Jannie Harmsen 04.11.2015 20.10

TJA......... bedankt voor je reactie! ;)

Jacqueline | Antwoord 04.11.2015 18.29

Geweldig, hoe verzin je het om een griepaanval op deze manier, spannend en nieuwsgierigmakend te beschrijven. Heel goed aangepakt. Mijn complimenten. :)

Jannie Harmsen 04.11.2015 20.07

Hartelijk dank voor je mooie compliment, Jacqueline!

Peter Gortworst | Antwoord 03.11.2015 18.12

Het is natuurlijk een vreselijk vervelend mens die zich, met die mooie naam, mooier voordoet dan zij is. Maar desondanks toch zo mooi kunnen schrijven: TOP !

Jannie Harmsen 03.11.2015 20.37

Het is echt een irritant type, Peter! Maar desondanks geniet ik van jouw compliment. Dank je wel!

Jannie Harmsen | Antwoord 03.11.2015 17.17

En ik ben ontzettend blij met zo'n mooi compliment van mijn dochter! Dank je wel, lieve meid! xxx

Marjolein | Antwoord 03.11.2015 17.05

Haha, ontzettend leuk geschreven, mam! :D
Van harte beterschap! xxx

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

29.01 | 13:57

Dank voor je fijne compliment Loes! Hartelijke groet en dank voor je reactie.

...
29.01 | 13:28

Prachtig verhaal en wat heb jij veelzijdige interesse maar ook beide heel veel waard Jij mag trots op je zelf zij Jannie !!

...
04.11 | 11:50

Dat klopt Mies, ooit zag ik op tegen dat kantelmoment, maar ik bemerk dat ik het nu gewoon oppak en inderdaad met liefde en toewijding. Dank voor je reactie. :)

...
03.11 | 20:21

Op een moment kantelt het. Dat is niet altijd gemakkelijk en eenvoudig. Volgens mij neem je die rol met liefde en toewijding op je.

...
Je vindt deze pagina leuk