Vreemd bezoek

Wanneer ik na een lange en vermoeiende dag vanuit mijn werk thuiskom , zie ik achter in de steeg ter hoogte van mijn tuindeur een groepje mensen staan. Ze kijken onthutst en ik ontwaar ook enige paniek. Ik loop er met de fiets aan mijn hand naar toe en vraag me af wat er gebeurd kan zijn. Tot mijn verbazing zie ik dat de tuindeur wijd open staat. Ik was toch echt in de veronderstelling dat ik die vanochtend had afgesloten.


Ik versnel mijn pas en zie herkenning op de gezichten van de groep, het zijn enkele buren, maar ik zie ook onbekenden. Ze laten me door en ik kijk verbluft mijn tuin in. Daar zie ik mannen in groene pakken. Soldaten? Wat gebeurt hier! Ik zie een gele tent met iets van slingerende camouflage strepen, en ik zie helmen. Duitsers? Ik gooi mijn fiets van me af en wil er op af lopen, maar zie tegelijkertijd vanuit mijn ooghoek een vrouw op het gras liggen. Eén soldaat heeft een geweer vast dat met de loop naar beneden gericht is en staat verslagen te kijken naar diezelfde vrouw. Een paar andere soldaten komen naar mij toegelopen terwijl één van hen zich over de man ontfermt die nog steeds als aan de grond genageld staat toe te kijken. De soldaten pakken mij bij de arm en wijzen me op een bord met een tekst. En terwijl ik die probeer te lezen, merk ik aan de reacties van de omstanders dat het nog maar net gebeurd is. Ik kijk nog eens naar dat beeld, die vrouw die daar ligt, maar hoe is ze er aan toe?
Op het bordje staat:


HALT! ZUTRITT Verboten!


Het moet niet veel gekker worden en ik slik even, wil wat zeggen, maar mijn keel lijkt wel van schuurpapier.
De schutter komt langzaam in beweging, draait zich iets naar mij toe en stamelt, " ik wist het niet, ze kwam op verboden terrein en ik dreigde te zullen schieten, maar.....ze luisterde niet en toen richtte ik op haar en schoot. "
" Maar waarom dan in mijn tuin?" vraag ik met schorre stem.
"Niet geladen dacht ik, wist het echt niet" en hij komt op me afgelopen. Tegelijkertijd wordt ik bang, ik wil me omdraaien en weglopen, dit is niet normaal. Weg wezen hier! Ik struikel en val met een plof op de grond waarna ik verbijsterd om me heen kijk.


"Maar oma, vindt je het geen leuk spelletje!" Ik kijk verbaasd op naar de verbouwereerde ogen van mijn kleinzoon die snel naast me komt zitten en zie nog juist de groene uniformen passeren op zijn I-pad.


Ik sta op, aai hem over zijn bol en wens in stilte dat dit nooit echt menens hoef te worden voor hem.

 

 

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Sophie Dijkgraaff | Antwoord 19.07.2018 21.08

Wat goed geschreven, spannend tot het eind! S

Jannie Harmsen 19.07.2018 22.46

Wat een mooi compliment Sophie, dank je wel!

M.J. Hendrikse | Antwoord 19.07.2018 18.52

Jannie ik dacht dat je een nare droom had maar nu begrijp ik het
Het was je kleinzoon die een spelletje speelde .
Het lijkt er bij te horen tegenwoordig.

Jannie Harmsen 19.07.2018 22.52

Het is een fantasie verhaal Map, ik kwam hierop nadat we een kleine vliegshow bezochten waar ook allerlei spullen uit WOII te zien waren. Dank voor je reactie!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

27.09 | 14:56

Ja, dat had ze kunnen doen Wilma. Gelukkig hebben we het uit kunnen praten, het lag me in die tijd erg zwaar op de maag. Dank voor je reactie!

...
20.09 | 11:12

Dapper! De reactie van de moeder van die plaaggeest begrijp ik alleen niet zo goed. Ze had ook eerst kunnen vragen naar het waarom.

...
19.09 | 20:38

Ik moest dit echt doen Ciska, ik kon niet anders. Als buren kwamen we elkaar steeds tegen, ook op school. Zo zwaar anders! Dank je wel hè! xxx

...
19.09 | 20:33

Het was inderdaad heftig Mies, en gelukkig ligt het alweer ver achter mij, maar het feit dat het nog zo helder in mijn hoofd zit zegt ook wel iets. Dank je wel!

...
Je vindt deze pagina leuk