Column

 

In de loop van een mensenleven kunnen interesses veranderen, of komen er nieuwe bij. Je zou dit ook passies kunnen noemen, hobby's, liefhebberijen, aandachtspunten, noem maar op...
Ik heb er vele, en het zal vast niet vreemd zijn, dat ik aan al die bezigheden niet toekom of er gewoonweg geen tijd voor kan of wil vrijmaken. Nu las ik laatst ergens, dat als je iets graag wilt doen en het toch niet doet - omdat je het steeds voor je uitschuift, of om wat voor reden dan ook - het niet echt je passie is. En ik moet toegeven, daar zit wel wat in.

 

Hoe zit dit dan bij mij vroeg ik me af, en realiseerde me direct dat ik al een poosje niets geschreven had. Maar eigenlijk klopt dit niet, want ik schrijf juist elke dag! Waar dan. Hier? Nee, op sociale media, mijn luikje naar de buitenwereld zoals ik het vaak noem. Ik wil graag tonen waar ik mee bezig ben. Delen heet dit, delen op mijn tijdlijn. Die tijdlijn vraagt dus tijd. Aha!

Daar plaats ik veel van waar mijn voorkeur naar uitgaat, zoals fotografie, mooie natuur, van alles met papier, columns en korte verhalen. Op mijn tijdlijn deel ik praktisch elke dag foto's, maar nooit zonder tekst en/of uitleg. Soms veel tekst, soms iets minder. Veel mensen die ik als 'vriend' heb wens ik daar een fijne dag, een fijne week, of een fijn weekend. Een felicitatie hier en daar, beterschapswens en/of een troostend woord. En ik krijg het ook terug, het geeft een goed gevoel. Niets mis mee....

 

Mijn andere schrijfwerk heb ik hierdoor wel op een laag pitje gezet en dat vind ik toch wel spijtig. Maar ik heb een excuus, want niet altijd iets om over te schrijven denk ik dan." Nee, dank je de koekoek, geen wonder! tettert er ineens een stemmetje in mijn oor. Je verschiet al je kruit op die ene plek!"
Dat stemmetje heeft denk ik wel gelijk. Schrijven heb ik altijd graag gedaan en ik word ook graag gelezen. Een deel van die behoefte wordt nu ingevuld op sociale media, maar er zijn ook lezers die hier niets mee hebben, dus neem ik mijzelf voor om vaker iets op mijn eigen website te plaatsen. En weet je wat nu zo raar is? Ik wilde eigenlijk iets gaan schrijven over bomen, want bomen zijn er altijd. Ik heb een grote verzameling eigen foto's van allerlei soorten en maten bomen met of zonder zwammen, bloesems en/of vruchten. Ook van zieke en gekapte exemplaren of van die knapen die omgegaan zijn in een fikse storm. En dan zijn er ook nog die geweldige monumentale bomen van meer dan 100 jaar oud. Deze passie voor bomen (en struiken) is laatst weer helemaal bij me opgelaaid, maar daar zal ik later nog wel eens over doorbomen.

 

De column die ik in gedachten had, heeft nu een eigen wending genomen al kwam de boom toch nog even aan bod. Het mooie van schrijven vind ik echter dat zodra je er voor gaat zitten, er ineens woorden en zinnen komen die je van tevoren niet had bedacht. Gewoon tijd voor maken dus, en tot de conclusie komen dat het nog steeds heel fijn is om te doen. En hoor ik nu ineens dat stemmetje van daarnet "Goedzo!" roepen? 

 

 

 

We brachten de jaarwisseling van 2018-2019 door in Noord-Frankrijk en ik had vooraf al een autoroute ingepland voor die komende paar dagen. Na aankomst hebben we in het restaurant van het hotel gedineerd met een mooie fles rosé erbij, maar bij het verlaten werd ons meegedeeld dat het restaurant op oudejaarsavond gesloten zou zijn. Ontbijten kon nog wel.

 

En zo gingen we de andere dag na een vroeg ontbijt op pad. Bij het eerste stuk van de route vroeg ik me af of we wel op de goede weg reden, want alles om ons heen was vlak en uitgestrekt, met hier en daar enorm grote silo's, onder andere voor Luzerne.
Totdat het landschap ineens een andere aanblik kreeg. Er doemde in de verte een berg op die bovenaan nog omsloten werd door dichte mist. Eenmaal dichterbij bleek dat we eindelijk in de Champagnestreek waren aangekomen. De wijngaarden kwamen in beeld en er hing zelfs nog een enkele 'vergeten' druiventros aan de struiken. Ook was er activiteit op de hellingen. In de wijngaarden werd gesnoeid en ik zag opkringelende witte rook. We reden door naar de top en konden ondanks het vochtige klimaat het gebied beneden ons goed bekijken.

Van daaruit reden we door naar één van de eerste plaatsen die de autoroute aangaf. De Middeleeuwse abdijen en kerken in de evenzo oude en 'slapende' plaatsjes aan de rivier de Marne - of aan de vaart die er parallel langs loopt- leken ons zeer de moeite waard om uit de auto te stappen en ze vervolgens te gaan ontdekken.
Bij één van die plaatsjes werden we bij het vertrek vriendelijk uitgezwaaid door een oude dorpbewoonster naar wie ik lachend terugzwaaide.

 

Het hoogtepunt van deze oudejaarsdag lag een aantal kilometers verderop bij een kasteelruïne boven een grote stad. Hiervoor moesten we wel even een flinke klim maken, die me gelukkig goed afging die dag. Maar als ik van tevoren had geweten dat we 'gewoon' de trappen aan de andere kant van het gemeentehuis hadden kunnen nemen dan had ik niet die angst uitgestaan om naar beneden te glijden vanwege het afgevallen gebladerte die het alternatieve pad - zoals beschreven op de route - nogal glibberig maakte. Gelukkig kwamen we heelhuids boven en werd het klimmen beloond met wederom een prachtig uitzicht. Vanaf de oude stenen muur kon ik goed fotograferen, zo ook van een Merel die ik een stuk verder op dezelfde rand zag zitten en waar ik tot mijn verbazing redelijk goed dichtbij kon komen.

 

Later, na de afdaling dronken we in het nabijgelegen centrum een kopje sterke espresso in een boulangerie waarna we nog voor het donker terug reden naar onze verblijfplaats en ondertussen uitkeken naar een restaurant. Helaas bleek alles gesloten, zelfs bij de de McDonalds stonden de stoelen opgestapeld! Ons diner bestond die avond dus noodgedwongen uit enkele overgebleven broodjes van de dag ervoor, een paar koffiekoeken van de boulangerie, nootjes, knakworstjes uit blik en een klein zakje chips. Na een rustige avond doorgebracht te hebben met lezen en het kijken naar een spetterende show op de Franse zender konden we om twaalf uur op onze gezondheid klinken met alcoholvrij bier uit een blikje.

 

En nu, een week later herinner ik mij ineens weer het beeld van die Merel, zoals hij me aankeek en rustig mijn gang liet gaan. Hij vloog pas weg toen ik tevreden was met mijn opnames. En ondanks dat het een mannetje was, vermoed ik toch dat het een lijntje was en dat ze er gewoon weer heel even bij was. Mijn moeder.


die merel en ik
op gelijke hoogte
met zicht op de stad.........

 

 

 

Tijdens de autorit kon ik het niet laten om de lichtbundel te blijven volgen die ik steeds maar vanuit één plek in de hemel tevoorschijn zag komen. Soms zie je meerdere bundels, maar dan is de opening in het wolkendek vaak ook groter en breder.
Verder zag ik aan de bewolkte hemel geen openingen. Wel was het droog op dat moment, terwijl het de avond daarvoor flink had geregend.
Mijn fototas met camera lag in de kofferbak, maar ik deed geen moeite om dit moment vast te gaan leggen. Ik benoemde het wel. 

 

Toen we op de plek van bestemming aankwamen, was ik het alweer vergeten. Ik wilde een steen bestellen voor het graf van mijn moeder. Ik besloot deze te laten maken door de plaatselijke steenhouwer. Toen we langs de stenen liepen die als voorbeeld dienen 'stuurde' ik in stilte een berichtje naar boven met de vraag om een voorkeur. Het waaide flink en het was ook nog eens steenkoud op die plek, ik hoopte dan ook snel iets te zien wat me aansprak. Op datzelfde moment kwam er een jongen naar buiten met de boodschap dat zijn moeder over een uur terug zou zijn. We spraken af dan weer terug te komen.

 

De tussenliggende tijd hebben we besteed om een bezoek aan het graf te brengen. Een vriendin stelde me laatst de vraag, wat ik daar dacht te vinden als ik er eenmaal zou zijn. Met die gedachte stond ik daar en al wat ik zag was een zandbed waarop ik eigenlijk verwacht had veel herftsblad aan te zullen treffen, maar het was helemaal leeg op één enkel plantje na, waarvan ik wist dat mijn oom die daar had neergeplant. Eigenlijk best wel grappig, want mijn moeder mopperde altijd wanneer er veel blad op haar stoep lag. De bloemen van de uitvaart, eenmaal uitgebloeid en verdord, waren al opgeruimd door de buurman die ook de voortuin voor haar onderhield toen ze nog thuis woonde en niet meer goed uit de voeten kon. Dat deed me goed te zien.
Verder dacht ik niet zo veel te voelen. Ik verlegde mijn aandacht naar de andere graven die erbij gekomen waren en de andere die al wel voorzien waren van een steen en andere gedenktekens. Ook lantaarns, en ineens bedacht ik dat ik met lege handen stond. Waarom waren we niet eerst naar het tuincentrum gereden? Ik zag dat anderen ook planten met pot en al in het zand geduwd hadden.

 

Ik deed haar de groeten van mijn zoon waar we die middag vandaan kwamen en stelde me voor dat ze " Doe de groeten terug" zei en daar kwam dan toch ineens de emotie. Toen ik me bij het vertrek nog eens omdraaide zag ik vanachter een heg ineens dat de zon doorgebroken was. O ja, dacht ik. "Niet janken!" en dacht weer aan die Jacobsladder. Maar nu had ik wel mijn toestel binnen handbereik.

 

En weer terug bij de steenhouwerij, was de keus van de steen in de vorm van een hart al snel gemaakt. 

Het is een rare beleving om op een stralende decemberdag van alles in het hoofd te halen om te gaan doen, en uiteindelijk tot de conclusie te komen dat er geen bal van terecht komt.
Heb ik deze dag dan helemaal niets gedaan? O jawel hoor, ik heb me vanochtend suf gezocht naar een leuke sneeuwpop die ik het voorgaande jaar gehaakt heb en die ik uiteindelijk terug vond in de slaapkamer, achter een kastdeurtje, gewoon voor het grijpen.
En verder?

Tja, er wordt ook nog geklust in huis. Het toilet beneden krijgt een opknapbeurt, gaat helemaal in de revisie. Beetje rommelig, en vooral van het geknars van de cement krijg ik de rillingen, maar dat is geen reden om mijn dag niet te laten slagen. Maar wat is het dan wel?

 

Bedenken hoe we het gebruik van suiker kunnen verminderen, want dat schijnt de grootste boosdoener te zijn voor het cholesterol en nog andere gezondheidsproblemen. Nu heb ik hier goede richtlijnen voor gelezen, onder andere in het boek ' Het Pioppi Dieet' van Dr. Aseem Malhorta & Donal O' Neill, dat ik gisteren heb ontvangen en ook al deels heb gelezen.
Maar..... nu zal ik de juiste ingrediënten in huis moeten halen, als ik dit kans van slagen wil geven. De ellende met dit soort dingen is, dat het zo'n omslag geeft. Wat heb ik in huis, wat laat ik staan en wat schaf ik aan.
December is ook eigenlijk geen goed moment om zoiets aan te pakken, maar toch wil ik er mee aan de slag.

 

Boodschappen halen dus. Ach, dat kan morgen ook nog wel, want gisteren heb ik een grote hoeveelheid macaroni gemaakt, waar we dus twee dagen van kunnen eten, en dit ga ik niet weggooien. Ik heb er veel groenten in verwerkt en ik heb nog verse sperziebonen. Dus met de groente zit het sowieso wel goed vandaag. Uitstel.....
En terwijl ik dit schrijf, pakken donkere wolken zich samen. December roert zich. Ook in mijn lijf en in mijn hoofd.
Ik wil nog iets nieuws voor de komende feestdagen. Feestdagen? Ik ben daar eigenlijk helemaal niet 'echt' mee bezig. Wel met kaarsjes, voor een beetje sfeer en wat gezellige prullen om me heen, die ik nog heb. Foto's bekijken, die heb ik ook zat. Mijn moeder tegenkomen op die foto's van vorig jaar, 2e kerstdag in het verzorgingshuis, samen eten in dat zaaltje met haar kind, klein- en haar achterkleinkinderen die haar opoe noem(d)en.

 

En daar wordt het mij ineens duidelijk, waarom het vandaag niet wil, ondanks mijn goede voornemens. Eigenlijk helemaal niet zo raar, dus... 

 

Zoveel gedachten de laatste tijd! Wat moet ik daarmee aanvangen? Ik probeer alles op een rijtje te krijgen. Denk steeds dat ik rustig ben, maar de hartkloppingen die me ineens kunnen overvallen op de meest onverwachte momenten zeggen genoeg. En elke dag denk ik aan de laatste dagen van mijn moeder die zo intens waren, zowel voor haar als voor mij.


Als mantelzorger was ik de laatste maand van haar leven steeds dicht bij haar in de buurt en het was heftig, maar wat vond ik haar moedig! Ze kon in haar leven best wel eens mopperen, maar echt klagen deed ze nooit. Ze droeg vooral en legde zich er al snel bij neer als iets onoverkomelijk was. Maar ik zag ook haar pijn, dat soms verbeten masker dat ze zich eigen had gemaakt in de loop van tijd. Vond ze zichzelf wel wat waard? Waarom zei ze steeds ' niet janken' tegen ons, als het onderwerp sterven ter sprake kwam. Natuurlijk hadden we het daar niet elke dag over, maar als ze me in het kleine keukentje vanuit haar bed hoorde sniffen, dan dacht ze dat ik aan het huilen was, wat natuurlijk ook wel voorkwam, en dan was daar direct haar reactie:" Niet janken!" En soms snoot ik zittende naast haar bed gewoon even mijn neus en zag dan haar onderzoekende ogen.


Pas op het laatst leek ze het te accepteren en werd ze hierin wat milder. Ze had ook genoeg aan zichzelf, maar gelukkig merkte ik dat ze het fijn vond dat ik er helemaal voor haar was, al ging het af en toe wel een beetje ten koste van mijzelf. Ik nam me voor om die tijd later wel weer in te halen als alles achter de rug zou zijn. Maar goed, achteraf bezien valt dit soms nog wel wat tegen. Op haar manier heeft ze mij haar leven lang beschermd, en er waren momenten dat ik dit niet goed verdroeg. Ze wilde het beste voor mij , maar natuurlijk heb ik op mijn beurt - want zo is het leven - het nodige voor mijn kiezen gekregen. Ze vond dit heel erg, want gunde mij een beter leven dan dat zij zelf had gehad.


Verwerken is het dus waar ik nu mee bezig ben. Dit rouwproces ondergaan en daar 'gewoon' de tijd voor nemen. De bloemen op haar graf zullen nu wel verwelkt zijn. Het wordt tijd om nieuwe te plaatsen en een mooie steen uit te gaan zoeken. Een maand lang was ik elke dag bij haar. Nu ligt ze daar alweer langer dan een maand, zonder dat ik haar behalve dan die paar dagen na haar uitvaart bezocht heb, al speelt de afstand in kilometers ook mee, of maak ik mijzelf dat wijs? Ach, als ik heel eerlijk ben tegenover mijzelf, dan kon ik het gewoonweg nog niet opbrengen, om de doodeenvoudige reden dat ik haar mis en omdat ik die laatste intensieve dagen met haar als zo bijzonder warm, waarde-en liefdevol heb ervaren. Op die plus minus 250 kilometer afstand van haar, koester ik dit nog even.

 

Ik heb haar meer dan eens uitvoerig bedankt en geknuffeld in die laatste maand van haar leven en vanzelfsprekend zit ze voor altijd in mijn hart. Echter, haar verbod op het janken heb ik helaas al meerdere keren overtreden, maar stiekem denk ik dat ze me dit al lang heeft vergeven.  

Nieuwe commentaren

Gisteren | 08:45

fb vraagt veel tijd als je iedereen wil volgen, ik plaats er minder en minder
zo'n blog is veel meer je eigen plekje
veel plezier met het herontdekken ervan

...
17.03 | 19:31

Leuk om weer van je te lezen. En soms gaat dat inderdaad zo. Je wilt ergens over schrijven en al schrijvend wordt het een ander verhaal. Herkenbaar.

...
17.03 | 15:23

Goed nieuws dat je het weer meer wilt doen dat schrijven op je website. Ik lees ze graag.

...
17.03 | 11:01

Fijn je reactie hier te zien Lenie, ik laat me soms te veel afleiden door andere dingen, maar wil ook blijven schrijven. Veel plezier en succes voor jou!

...