Column

Als jonge moeder vraag je jezelf wel eens af, hoe je jouw kind het beste kunt kleden in bepaalde omstandigheden. Ergens las of kreeg ik het advies dat je dan het beste op je eigen gevoel kunt afgaan. Vind je het zelf koud en trek je graag een jas aan wanneer je naar buiten gaat, doe dit dan ook bij je kind. Heb je het erg warm en ga je graag luchtig gekleed, maar draag je wel graag een hemdje, idem dito. Loop je wel of niet graag met blote voeten in huis, ook hier weer hetzelfde. Toch zal die vlieger niet altijd opgaan, want een kind bestaat niet alleen uit de genen van de moeder, maar het zal toch redelijk in de buurt komen van wat je zelf ervaart.

 

Zo zag ik de jongere buurvrouw van mijn moeder op blote voeten naar buiten komen terwijl ze ons te hulp schoot toen ik bij haar aanbelde om mijn moeder overeind te hijsen die naast de auto door haar benen was gezakt en naast de stoep in de herfstbladeren zat. Buurvrouw is ook nog verre familie, is een achternicht van mijn moeder en dus een achter-achternicht van mij. Overigens ook voelbaar, ik zie en voel ergens een familieband, ondanks dat we elkaar nu pas wat beter leren kennen, maar vanuit onze ooghoeken zagen we elkaar toch regelmatig. Wat fijn dat ze er op het juiste moment voor ons was. Maar ik loop niet graag op blote voeten in huis, dan krijg ik het koud. Buurvrouw juist niet, ik vroeg het haar, zij vind het heel gewoon.  

 

En mijn moeder? Vroeger liep zij vaak op sloffen in huis, die ze helemaal versleet, ik kan me niet meer herinneren of ze ook wel eens op blote voeten liep. Op het moment loopt ze met schoenen die voorzien zijn van een klittenbandsluiting, want gewone schoenen kan ze niet meer aan omdat haar voeten dikker geworden zijn in de loop van de jaren. De ouderdom brengt steeds meer gebreken met zich mee en de zorg voor haar neemt toe. Lopen wordt steeds moeilijker en daardoor wordt zij ook onzekerder. Haar coördinatie neemt af waardoor mijn persoonlijke zorg voor haar in deze levensfase toeneemt. Hierin worden wij wel gesteund door de vele zorgmomenten die geboden wordt door het medisch zorgteam aan huis. Ik ben ze daar heel dankbaar voor, maar er blijven toch momenten over waarin ik samen met haar beslissingen moet nemen voor de grotere en kleinere momenten. Ook voor bijvoorbeeld de aankleedmomenten wanneer ik er kan zijn voor haar.  

Dat kon ze zelf altijd prima, ik vond haar er vaak veel leuker uitzien dan mijzelf, ondanks dat ze zelf ook wel een twijfelkont kon zijn. Maar nu weet ze het vaak niet meer zo goed, ook omdat ze de al eerder genoemde coördinatie aan het kwijtraken is. Welke kleding is het handigst voor bijvoorbeeld de toiletgang, een rok of een broek? En op zulke momenten ga ik af op ‘wat is verstandig’ of juist op mijn gevoel.

 

Zoals ik als jonge moeder mijn kinderen kleedde, kleed ik nu op gevoel en inleving mijn moeder, zodat ze het niet te warm, maar ook niet te koud heeft.

Ik heb het eens nagerekend, 7 kilometer = 7000 meter. Dat is geen moeilijke rekensom, maar waarom ik hiermee begin? Nou, omdat we bij het startpunt van onze geplande wandelroute bij een plaatsje ergens tussen Vlaanderen en Wallonië de keuze hadden tussen 6,5 – 7 – of 11 km. Ik ging er vanuit ging dat 7 km voor mij wel te doen zou zijn, maar voelde ook enige twijfel.

Ruim twee jaar geleden heb ik in mijn rechterheup een infiltratie gekregen met Hyaluronzuur en de specialist gaf mij toen te kennen dat dit over een jaar nog eens herhaald kon worden. Tot op heden was dit nog niet nodig en zit ik in de verlengfase tot de volgende. Hoe dan ook, echt grote afstanden kan ik niet aan, dat is duidelijk. Ik heb veel respect voor de mensen die een avondvierdaagse lopen of voor diegenen die de dodenmars van 100 km lopen die elk jaar in België georganiseerd wordt, maar ik moet er niet aan denken, zelfs al zou mijn heup voor 100% in orde zijn. Nee, dan toch maar die 7 km voor mij, wat overigens mijn geluksgetal is.

 

7000 meter betekent voor mij waarschijnlijk iets meer, maar zeker niet minder dan 14.000 stappen en dat realiseerde ik mij pas achteraf. Had ik dit van tevoren berekend dan zou ik mijzelf nog wel eventjes achter de oren hebben gekrabt. De wandelroute liep door een gebied met diverse hoogteverschillen. Dalen ging prima, maar zelfs een flauwe stijging viel tegen. Op de lagere delen was het hier en daar zo drassig van de vele regen die de dagen daarvoor gevallen was, dat we soms wel erg rare stappen moesten maken om de voeten droog te houden. Daarbij werd ik ook nog eens ‘bij de arm gegrepen’ door  een laaghangende sliert van een bramenstruik die het nodig vond om ons pad over te steken.

 

Verder was het uitgerekend die dag 27C° en had ik mij achteraf gezien toch iets te warm aangekleed zodat ik met een hoofd zo rood als een tomaat liep te puffen. Gelukkig had ik geen zware last mee te torsen, behalve dan mijn eigen gewicht en mijn fototoestel, wat me dan wel weer mooi de gelegenheid gaf om eventjes uit te rusten. Toch liet ik mezelf niet kennen als we iemand passeerden of tegenkwamen, maar de soms wat ongeduldig wordende partner die ik af en toe ook even uit het oog verloor, negeerde ik wijselijk. Gelukkig vroeg hij tussendoor wel of het ging, maar ja hij kon me toch ook moeilijk achterlaten als ik nee had gezegd.

 

Afijn, uiteindelijk kwam dan toch de parkeerplaats weer in zicht en besloten we de dag af te sluiten met een maaltijd in een wegrestaurant. Bij het afrekenen viel mijn oog op een mandje met buttons. Op één daarvan stond de tekst: “Je bent een flinke meid.” Ik geloofde mijn ogen niet, durfde er al helemaal niet naar te vragen, maar wat was ik het er hartgrondig mee eens!

Soms boezemt de aanblik van een bron mij enige angst in, maar ik word er steeds weer door aangetrokken. Toen ik tijdens ons bezoek aan het kasteeldomein in Beloeil  (provincie Henegouwen) op het plattegrondje ontdekte dat daar bronnen zijn, wist ik niet hoe snel ik er naar toe moest komen, ondanks de drukkende warmte van die dag.

 

De strakke waterbassins die we passeerden en die er nogal saai en voor het oog roerloos bijlagen werden naarmate we dichter bij de bronnen kwamen steeds helderder. De begroeiing op de bodem werd zichtbaar en toen ik me iets voorover boog om de vissen wat beter te kunnen bekijken die we nu  goed zagen zwemmen, schoot er ineens één vanaf de kant waar ik stond met een kracht van een – zo leek het - afgeschoten pijl naar de andere kant. De beweging maakte het water voor heel even troebel en ik schrok me een hoedje, maar vond het tegelijkertijd fantastisch!

 

Enkele meters daar vandaan zagen we drie bassins bij elkaar die de bronnen moesten zijn volgens de folder. De eerste aanblik leek een beetje teleurstellend vanwege de vergane glorie. De stenen zaten vol mos en ook het ijzerwerk rondom het geheel gaf een verweerde aanblik. Maar schijn bedriegt. De lindebomen stonden op het hele domein in volle bloei en hun fijne geur kwam tot ver in het park onze neus in.  De vogels zongen uit volle borst en op een weg vlakbij de bronnen aan het eind van het domein, zagen we af en toe een paar fietsers of een auto voorbij komen.  Het hier en nu gevoel op een mystiek plekje.

 

Op zo’n moment kun je de dingen laten zoals ze zijn natuurlijk. Even een blik op de plattegrond, het in het echt aanschouwen, en weer doorlopen. Maar ik gaf al aan dat ik juist door bronnen word aangetrokken. Als je dan ook nog ‘” Zo, die is diep zeg!” hoort roepen, dan voel ik toch ook wel iets van een huivering over mijn ruggengraat trekken. Toen ik zelf voorzichtig ging kijken zag ik vooral de lucht er in weerspiegeld, tussen allerlei bewegende groene tinten van diverse waterplanten en/of algen. Drabberigheid, waardoor de diepte niet goed te peilen was en dat wilde ik ook niet echt weten, want eng! Tekenen  van onze  tijd zag ik terug in de vorm van muntjes die her en der op een randje lagen, en zo zag ik gelijk dat we bij de bron stonden waar je een wens kunt doen. In de folder staat namelijk vermeld dat er waterbelletjes naar boven komen wanneer je wens verhoord wordt.

 

Nu is het wel grappig te vermelden dat er voortdurend heel kleine en vrij grote bellen naar boven kwamen ‘gerold’ ondanks het feit dat we geen muntjes bij ons hadden. Ik was enorm gefascineerd door het kijken naar deze onverwachte bubbels. Aan de oppervlakte leken ze nog even een extra duwtje na  te krijgen. Geweldig, Ik realiseerde me dat ik helemaal geen muntje nodig had om te kunnen genieten van al dit schoons! De entree was toch al betaald, dit te mogen zien was voor mij de kers op de taart!

 

Er zijn van die dagen dat je van alles ontdekt, terwijl je dit in eerste instantie niet verwacht had. Hoe zoiets ontstaat?

 

Nou, bijvoorbeeld door het besluit te nemen om in het weekend dat het zonnetje schijnt iets te gaan ondernemen, inplaats van thuis te blijven hangen. Wetende dat er in huis best het een en ander te doen is, maar waarvoor de zin of het nut ervan ontbreekt. Dat weten we morgen ook nog, al is er wel het gezegde, 'stel niet uit tot morgen, wat je vandaag nog kunt doen.' Maar dit geldt voor mij zeker op dagen waarop het mooi weer is, want als de lente in de lucht hangt, waarom zou je dan in een winterse bui blijven hangen? Maar wat of waarheen dan? Tja, waar de één graag een doel voor ogen heeft, wil de ander juist het avontuur van het ontdekken aangaan. 

 

Toch ontstond er wel iets van een planning die zaterdagochtend. Het werd een combi van eerst een doel en daarna kijken wat we verder nog aan bezienswaardigheden zouden tegenkomen. Ons doel betrof een kasteel, vanwege een hint die ik eerder in de voorgaande week opgevangen had van mijn doelsteller, maar het weer was vergeten. Helaas bleek ook de plaats waar het stond vergeten, waardoor het avontuur van het ontdekken uitnodigend en haast vanzelfsprekend om de hoek kwam kijken.

 

De eerste ontdekking deed ik al in de auto, nog voor we erachter kwamen dat het kasteel in een luchtkasteel veranderd was. We staken een weg over in het grensgebied van Vlaanderen en Wallonië, toen ik vanuit mijn ooghoek een naambord zag staan met daarop de tekst Hondzocht. Hondzocht? Nee, ik zag het niet verkeerd, dat stond en staat er nog steeds. Hondzocht. Dat moest ik onthouden.

 

Ondertussen bezochten we weer interessante en historische plekjes, zowel oude boerenhoeves als eeuwenoude kerkjes en bekeken we het  verwaarloosde maar toch ook waardevolle interieur van een zeer oude kapel. Ook nog oude molens in die streek, en op verrassende plekjes in de natuur al ontluikend groen en de eerste lentebloeiers. Natuurlijk wordt er dan ook het nodige gefotografeerd en ook hierbij laat ik me graag verrassen. Eenmaal weer thuis gaat zich al wat we die dag bezocht hebben als een dagboek aan mijn ogen voorbij. Ik zag dat ik bij het fotograferen van de koperen haan van het eeuwenoude kerkje ook nog een andere vogel gespot had. Het beestje leek in oogcontact te staan met de vrolijke haan.

 

Maar ik had geen foto van Hondzocht, dus ging ik even op de koffie bij het wereldwijde web. En wat ik nu zo grappig vind aan het geheel is het volgende. We gingen vanwege het kasteel ons doel voorbij, maar door de informatie die ik vond heb ik weer een nieuwe bestemming gevonden. Dat plaatsje met die speciale naam moeten we bezoeken! Het is een gehucht bij Lembeek (oud Halle) en het is een historische plek uit de tijd van Napoleon. Als laatsgenoemde zijn slag om Waterloo niet daar, ( want dat bleek een strategische vergissing),  maar zo'n 30 kilometer verder bij Hondzocht had gepland, dan had hij 's avonds wellicht zijn koffie in Brussel kunnen drinken, las ik onder andere.

 

 Zo zie je maar weer dat een plan soms heel anders kan uitpakken! 

Zonneharpen,  zonnestralen of Jacobsladder….. 


Ja, wat is het nu, en wat is de juiste naam voor dit mooie natuurfenomeen? Volgens Kramers Nederlands woordenboek betekent  zonnestraal niets meer of minder dan een straal zonlicht en figuurlijk kun je spreken van een kind dat een zonnetje in huis is.


Zonneharp dan? Het mooie woord dat ik graag wil belichten in dit stukje.  Zoek en gij zult vinden. Nee, niet gevonden in het woordenboek, maar het woord wordt wel veelvuldig gebruikt door voornamelijk natuurfotografen. Wie het woord bedacht heeft is niet bekend, maar het dekt wel de lading.


Blijft nog over Jakobsladder op weerkundig gebied. Overigens is dit woord onder andere ook bekend als speelgoed, als plant en uit de Bijbel. Het is volgens Genesis 28:12 de benaming van de ladder die het aardoppervlak met de Hemel verbond en waarover engelen zich van en naar de Aarde bewogen. Kijk, nu komen we in de  richting.


Een Jakobsladder wordt ook wel een schemeringsstraal genoemd. Aan een donker bewolkte hemel ontstaat soms een gat waar een invallende lichtstraal van de zon kan doorbreken. Deze straal is tot op het aardoppervlak te zien en vormt meerdere lichtstralen wanneer het verstrooid wordt via gaten in een bladerdak van bos of park of via de top van een berg.
De verstrooiing van dit licht komt tot stand door stof, sneeuw, regen en/of luchtmoleculen. Hoe helderder het is, des te verder zal het zonlicht haar stralen verspreiden om het vervolgens goed door ons oog en het oog van de camera te kunnen waarnemen.


En zo komen we dan weer terug bij de Zonneharpen, het woord dat wat mij betreft muziek in zich draagt. Muziek van de natuur die alles op onze aardbol verenigt in een soort van melodie. Het gaat gepaard met het ruisen van de wind, het concert van de vogels en de vele kleurschakeringen bij het wisselen van de seizoenen. Maar laten we ook de stilte niet vergeten!


"Donkere luchten, wanneer ze even wijken, de zonneharpen! *Haiku* Jannie Harmsen


Prettige kerstdagen en een gelukkig en gezond 2017 voor alle lezers van mijn columns en bekijkers  van mijn foto's!

Nieuwe commentaren

29.01 | 13:57

Dank voor je fijne compliment Loes! Hartelijke groet en dank voor je reactie.

...
29.01 | 13:28

Prachtig verhaal en wat heb jij veelzijdige interesse maar ook beide heel veel waard Jij mag trots op je zelf zij Jannie !!

...
04.11 | 11:50

Dat klopt Mies, ooit zag ik op tegen dat kantelmoment, maar ik bemerk dat ik het nu gewoon oppak en inderdaad met liefde en toewijding. Dank voor je reactie. :)

...
03.11 | 20:21

Op een moment kantelt het. Dat is niet altijd gemakkelijk en eenvoudig. Volgens mij neem je die rol met liefde en toewijding op je.

...