Column

Een traan, een lach...

Woensdag  26 maart 2014, president Obama uit de Verenigde Staten van Amerika bezoekt Waregem.  Ik had er nog niet bij stil gestaan dat dit wel eens live uitgezonden zou kunnen worden op de Belgische zender.

M. kwam onverwachts eerder thuis en maakte mij hierop attent door direct de TV aan te zetten en ook nog eens op het juiste moment.

 

In beeld zagen we de diverse wachtende fotografen, bewakers en de ondertiteling van de stappen die al gemaakt waren en die- letterlijk en figuurlijk- nog zouden volgen.

De Amerikaanse president, koning Filip van België en 1e premier Elio Di Rupo plus hun gevolg waren nog in het bezoekerscentrum, dus kon ik snel even een bakje  koffie inschenken terwijl de verslaggever in de juiste toon zijn zegje deed.

 

Onder het genot van de koffie en een stukje taart dat nog over was van mijn verjaardag zagen we in het midden van het ereveld voor de slachtoffers uit de eerste wereldoorlog een groot wit monument met op enige afstand daarvan de microfoons die al klaarstonden voor de woorden die korte tijd later uitgesproken zouden worden door bovengenoemde hoogwaardigheidsbekleders. Tot ineens de beveiligingsmensen in beeld kwamen met het verzoek naar de fotografen en de filmers om zich te verplaatsen. 

 

En daar kwamen ze heel rustig gedrieën aangewandeld met in hun kielzog de bewakers op veilige afstand. Bij het monument volgde de kranslegging en de rest van het ingelaste programma werd vervolgens met veel zorg en respect uitgevoerd. Het gezelschap ging ook nog langs de witmarmeren kruisen waarbij enige uitleg werd gegeven, wij kijkers konden dit niet jammer genoeg niet verstaan, we mochten het wel aanschouwen.

 

Maar wat mij het meest raakte en waardoor ik mijn laatste stukje gebak liet liggen, dat was het Belgische volkslied dat solo door een vrouw in uniform werd gezongen. Het eerste gedeelte zong ze in het Nederlands en het tweede gedeelte in het Frans.

Ze zong het zo zuiver en zo vast, dat ik helemaal volschoot. Daarbij betrapte ik mezelf erop dat ik steeds naar het gelaat van president Obama keek en me afvroeg wat dit hem zou doen, of het hem ook zou raken. Wat ik aflas was respect, ook toen het Amerikaanse volkslied door dezelfde vrouw ten gehore werd gebracht. 

Na afloop draaide ze zich een kwartslag naar rechts en verliet haar post. Ik zat met een dikke brok in mijn keel op de bank en keek haar na.  Applaus bleef achterwege, maar eigenlijk verdiende ze een staande ovatie. Ik kreeg echter geen gelegenheid  om me daar op datzelfde moment  verder in te verdiepen, want de melodie van de Last Post diende zich aan. We kregen een brede geüniformeerde rug in beeld, een arm, een handschoen, een tr….

 

“ Waar zijn die fluiters” vroeg M. ineens, waarop ik totaal ontnuchterd terug in het hier en nu was en hem met tranen in mijn ogen, maar nu van het lachen kon zeggen dat het geen fluiter was maar een blazer!

 

De foto toont de blazers van de 'Last Post' in Ieper bij de Menenpoort, zomer 2013.

 

 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

13.07 | 14:53

Wat leuk dat je het hebt opgezocht Ciska. De omgeving is ook prachtig en ook daar al vakantiegangers gezien die foto's maakten van het kerkje. :) xxx

...
13.07 | 14:50

We zijn er gisteren nog even geweest Anne. Weer even de sfeer proeven en een (leegstaande) galerie ontdekt. Inderdaad het idee al. :) xxx

...
13.07 | 11:51

Gegoogeld op Albert Terken. Prachtige schilderijen. Die kleuren! En op internet het kerkje en de Mariagrot in Profondeville bekeken. Vakantie vanaf de bank!

...
13.07 | 11:13

Ik loop er helemaal warm voor, Jannie. Ik kan me helemaal voorstellen hoe gelukkig je ervan wordt, alleen al van het idee! XXX

...
Je vindt deze pagina leuk