Column

Rendez-vous

Muziek heeft toch iets magisch, hoe je het ook wendt of keert, maar normaal hou ik erg van stilte. Er is zelfs een periode in mijn leven geweest, dat ik bijna ziek werd van harde muziek en andere geluiden die met geweld mijn gehoorgang binnen drongen. Gelukkig behoort dit tot het verleden, want inmiddels kan ik na een vrij lange poos van muzikale onthouding ineens geraakt worden door een melodie, een groep zangers of muzikanten, dans of wat er zoal op het bewuste moment aan mijn oog voorbij trekt. Daarbij hou ik van verrassingen.

 

Nu werd ik geraakt op pinkstermaandag. De dag ging rustig en warm voorbij, de drukte en dreigende onweersbuien met kans op grote hagelstenen hebben we die dag bewust vermeden. We aten vroeg en hadden zo nog een lange avond voor de boeg. Ik zat afwisselend achter mijn laptop, ging even de tuin in, of keek een klein moment naar de televisie waar voor mijn gevoel niet zoveel bijzonders op te zien was. Ik besloot even te zappen van de Belgische naar de Nederlandse zender. Nederland 1 kwam voorbij, Nederland 2 en vervolgens 3, en toen BAM! Geraakt, en niet door een hagelsteen, die vielen hier uiteindelijk ook wel, maar in normale proporties.

 

Pinkpop was de boosdoener! Ik werd gegrepen, was verkocht. Hoezo drukte? Wat een mensenmassa, maar ook, wat een sfeer! Ik zat erbij en ik keek ernaar. Ik zong (als ik al zong) een toontje lager en danste en deinde stiekem mee met alle artiesten en het aanwezige publiek. Jonge mensen, oudere mensen, groepen van toen en nu, het kwam allemaal voorbij en steeds werd ik weer opnieuw geraakt door herkenbare en nieuwe muziekgenres. Ik had op de Franse les die ik in België een paar jaar gevolgd heb wel eens van Stromae gehoord, (aan het einde van elke les in het eerste jaar werd een frans nummer gedraaid van een of andere ariest), maar bij hem had ik vooroordelen. Het klonk me toen een beetje vreemd in de oren, bovendien voor jonge mensen dacht ik. Maar ik schakelde juist in op het moment dat hij zijn nummer Rendez-vous ten gehore bracht en daarbij trok hij allerlei grimassen en maakte hij verschillende bewegingen die mij enorm fascineerden. Ik zag een artiest in hart en nieren. Daarbij verloor hij liters vocht, maar hij vertrok geen spier, of eigenlijk juist wel, wat heerlijk was om naar te kijken.

 

Zo kwam er nog wel het een en ander langs, ik heb het hele programma afgekeken. Toch zit ik hier nu weer in stilte dit stukje te schrijven. Waarom werk ik niet met muziek? Nou, omdat ik anders de kans loop nergens meer aan toe te komen. Wanneer muziek mij echt raakt, word ik even gehypnotiseerd en wil ik ook even niets anders meer en dat maakt het lastig daarna de draad weer op te pakken. Ik hou graag mijn hoofd erbij.

 

Maar zo af en toe mag ik los van mezelf en ben ik even in een andere wereld!

 

 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

13.07 | 14:53

Wat leuk dat je het hebt opgezocht Ciska. De omgeving is ook prachtig en ook daar al vakantiegangers gezien die foto's maakten van het kerkje. :) xxx

...
13.07 | 14:50

We zijn er gisteren nog even geweest Anne. Weer even de sfeer proeven en een (leegstaande) galerie ontdekt. Inderdaad het idee al. :) xxx

...
13.07 | 11:51

Gegoogeld op Albert Terken. Prachtige schilderijen. Die kleuren! En op internet het kerkje en de Mariagrot in Profondeville bekeken. Vakantie vanaf de bank!

...
13.07 | 11:13

Ik loop er helemaal warm voor, Jannie. Ik kan me helemaal voorstellen hoe gelukkig je ervan wordt, alleen al van het idee! XXX

...
Je vindt deze pagina leuk