Column

De plus en de min

Bij het overwegende positieve mens ligt een dreigende depressie op de loer, die ze doorgaans heel slinks weet te ontwijken. Ze voelt het, ergens in een hoekje, boven haar hoofd, er is een onzichtbare lichte druk die maakt dat ze op haar hoede is.

 

Ze wil niet dat het haar pakt. Het zijn niet de groene ogen van de kater die ze ziet in het venster bij haar overburen. Het zwarte diertje verdwijnt in de donkere achtergrond van de keuken waardoor alleen de ogen af en toe zichtbaar oplichten. Nee, daar kan ze wel van genieten. Het is iets anders.

 

Het vervelende van zo’n dreigende depressie is, dat het zich zo moeilijk laat benoemen. Maar ook de mate van de dreiging kan verschillen. Het ‘hangt’ om je heen, het is niet zichtbaar, jammer genoeg. Omschrijven dan, misschien lukt dat wel een beetje. Wanneer probeert het neerdrukkende gevoel het positieve te overmeesteren? De ervaring heeft het haar inmiddels wel een beetje geleerd, maar ze overschreed haar grenzen. Uit liefde overigens, maar daardoor moet ze nu iets harder vechten.

 

Ze ervaart nu weer de stilte en is blij dat het regent. De regen laat toe dat ze ziet en zich tot niets verplicht hoeft te voelen. Ze verkeert in de luxe omstandigheid dat de koelkast nog voldoende proviand biedt voor de komende dagen, zodat ze alleen naar buiten moet als het nodig is, of wanneer ze het gewoon zelf wil.  Alles werkt, telefoon, elektriciteit, water en er is paracetamol in huis voor eventuele pijntjes. Er was even een kleine stroomuitval, maar dat gaf geen onoverkomelijke hinder. Toch dreigt het nog. Waar zit dan het kleine duiveltje!

 

Ik hoor je wel, maar ik zie je niet vertaalt ze naar; ik voel je wel maar ik wil je niet! Het beste wat ze eraan kan doen is het te accepteren. Een onzichtbare ‘gast’ die ze een beetje laat begaan. Laat maar even binnensluipen denk ze bij zichzelf. Wanneer ze er niet teveel aandacht aan besteedt verdwijnt het vanzelf, dan wordt de druk of de greep steeds lichter.

 

De insluiper krijgt zo geen kans om zich volledig aan haar vast te grijpen, hooguit deelt het enkele plaagstootjes uit. Ze gaat dingen doen die voor haar goed voelen en vergeet, nee schakelt bepaalde scenario’s uit die haar in de voorgaande dagen hebben gekwetst, meer nog verdrietig maakten. Ze kan dit goed, dat heeft het verleden haar bewezen. Van nature is ze vrolijk, optimistisch en blij!

 

Daarin herkent ze ook steeds haar valkuil, o daar zit het duiveltje! Waarom vergeet ze dit zo dikwijls? Met zulke kwaliteiten moet ze toch in staat zijn om zich te wapenen tegen negativiteit of pessimisme zou je denken. Nee helaas blijkt dit niet voldoende te zijn. Assertiviteit wel, opkomen voor jezelf, het blije meisje duidelijk een stem meegeven, want hetzelfde meisje van vroeger is door diverse omstandigheden ook een gemakkelijk kwetsbaar persoon geworden en moet zich daartegen wapenen om zichzelf te blijven. Daarom heeft ze het nu deels van zich afgeschreven.

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Jannie Harmsen | Antwoord 04.01.2015 15.31

Ik heet Jannie beste Joke ;) Hartelijk dank voor je reactie en compliment, fijn je hier te ontmoeten.

Joke Hakvoort | Antwoord 04.01.2015 14.43

Open en eerlijk en zo herkenbaar,
Prachtig dat je dit zo kunt vertellen,Ellie.

Ciska | Antwoord 04.01.2015 14.18

Je gevoelens zijn voor velen heel herkenbaar. Dapper van je om er zo open over te schrijven. Sterkte!

Jannie Harmsen 04.01.2015 15.36

Via deze reacties bemerk in inderdaad dat het voor velen herkenbaar is Ciska. Ik had sterk de behoefte om een en ander te benoemen via deze column. Dank je wel!

sophie dijkgraaff | Antwoord 04.01.2015 11.55

Prachtig, gevoelig geschreven Jannie, ik herken je gevoelens.

Jannie Harmsen 04.01.2015 15.39

Dank je wel voor dit mooie compliment Sophie en het steunt me te weten dat ik hierin niet alleen sta.

Ellie Schmitz | Antwoord 04.01.2015 00.31

Ik weet niets te zeggen, maar voel des te meer....

Jannie Harmsen 04.01.2015 01.23

Ik denk het te begrijpen Ellie, dank voor je warme reactie :) xxx

michelle andon | Antwoord 03.01.2015 18.59

Ik ben altijd ontroerd door je manier van vertellen. Alweer prachtig, Jannie!

Jannie Harmsen 03.01.2015 19.26

En ik ben blij met jouw reactie Michelle! xxx

Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

13.07 | 14:53

Wat leuk dat je het hebt opgezocht Ciska. De omgeving is ook prachtig en ook daar al vakantiegangers gezien die foto's maakten van het kerkje. :) xxx

...
13.07 | 14:50

We zijn er gisteren nog even geweest Anne. Weer even de sfeer proeven en een (leegstaande) galerie ontdekt. Inderdaad het idee al. :) xxx

...
13.07 | 11:51

Gegoogeld op Albert Terken. Prachtige schilderijen. Die kleuren! En op internet het kerkje en de Mariagrot in Profondeville bekeken. Vakantie vanaf de bank!

...
13.07 | 11:13

Ik loop er helemaal warm voor, Jannie. Ik kan me helemaal voorstellen hoe gelukkig je ervan wordt, alleen al van het idee! XXX

...
Je vindt deze pagina leuk