Column

Coba

We zijn verschillend, mijn moeder en ik. Maar soms herken ik mijzelf ook in haar. Meer en meer eigenlijk. Soms vind ik dit leuk, maar soms ook niet. Ik wil vooral en graag ‘mezelf’ zijn, maar we zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden door de moederband.

 

Ik ‘heb’ haar nog in mijn leven, en in onze familie natuurlijk, maar ik doel nu specifiek op de moeder-dochter-relatie.  Ze is op het moment dat ik dit schrijf, begin januari 2016, 83 jaar oud. Een krasse leeftijd. Gelukkig gevrijaard van geestelijk verval. Het lopen gaat haar echter steeds moeilijker af en dat lijkt naarmate ze ouder wordt ook steeds verder achteruit te gaan. Maar mijn moeder is koppig! Ze vertikt het om een rollator in huis te halen, laat staan er mee over straat te gaan. De wandelstok die ik voor haar heb aangeschaft om het lopen voor haar een beetje te kunnen vergemakkelijken, staat doelloos in een hoek van de kamer, bijna ongrijpbaar en uit het zicht. Ze is als de dood dat ‘iemand’ haar op de één of andere dag naar een bejaardenhuis zal brengen en vertikt het dan ook om een arts te raadplegen op zijn (of haar) tijd. Ze wil gewoon thuis haar ding doen en doet een beroep op haar overigens lieve en sociale buren wanneer ze een boodschap nodig heeft.

 

Ik woonde bij haar ‘in de buurt’ tot mijn 28e. Daarna verhuisde ik naar een andere plaats, maar nog steeds niet ver bij haar vandaan. Het was geen groot gemis, we konden elkaar steeds opzoeken en dit gebeurde ook regelmatig. Mijn moeder was altijd van de poets en stak gevraagd, maar vaak ook ongevraagd haar handen graag uit de mouwen wanneer ze bij ons kwam. Ze was niet anders gewend, want ze moest als jong meisje al het huishouden bij haar eigen ouders bestieren en zich gedienstig opstellen ten opzichte van haar drie broers die net als haar eigen moeder niet zoveel met het huishouden van doen hadden. Het was meer vanuit strenge bevelen, plus een zekere vanzelfsprekendheid en zelfopoffering dat zij dit deed. Haar vader bemoeide zich niet teveel met haar en de anderen, die ‘hing’ er maar een beetje bij, had niet zoveel in de melk te brokkelen.

 

Toch was het haar vader die haar nu de angst voor de komende tijd heeft ingeboezemd, onbewust waarschijnlijk, maar in haar geheugen gegrift. Toen haar moeder veel te jong overleed, nog maar 59 jaar, en wij niet veel later bij mijn opa gingen wonen, begreep ik ineens dat hij al een stuk ouder was dan zijn vrouw. Op een gegeven moment heeft hij mijn moeder huilend gevraagd hem niet naar het plaatselijke bejaardenhuis te brengen toen hij steeds hulpbehoevender werd. Ze heeft hem er toen van verzekerd dat dit nooit zou gebeuren en die belofte ingewilligd.

 

Nu wordt ze zelf hulpbehoevender, maar ze ontkent en ontwijkt, neemt weinig tot geen maatregelen. Ik woon niet meer in haar buurt, ben bezorgd, zie haar wil om eigen baas te zijn, en accepteer dit zo goed en zo ver als nodig…..

 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Sophie Dijkgraaff | Antwoord 04.01.2016 10.49

Mooi verhaal over de moeder-dochter relatie.

Jannie Harmsen 04.01.2016 12.32

Dank voor je reactie Sophie, fijn! :)

fotorantje.blogspot | Antwoord 04.01.2016 10.42

toch wel herkenbaar bij mijn moeder wat stok en rollator betreft
oudere mensen houden niet van verandering en zijn vaak te trots of noemen we het koppigheid

Jannie Harmsen 04.01.2016 12.31

De beweging zou haar goed doen An, want ze heeft steeds pijn vanwege het zitten. Als ze gearmd een extra stukje meeloopt gaat dit heel moeizaam en zwaar. ;)

Ankie | Antwoord 04.01.2016 09.43

Mooi geschreven Jannie leuk ook om te lezen zo over je moeder en jou

Jannie Harmsen 04.01.2016 12.23

Dank je wel Ankie, fijn dat je het gelezen hebt, blij mee!

Ciska | Antwoord 03.01.2016 21.41

Jammer dat je ver van je moeder woont, maar je doet wat je kunt. Fijn dat de buurt je moeder helpt met de boodschapjes e.d. Sterkte.

Jannie Harmsen 03.01.2016 23.59

Dank je wel Ciska. Ik doe zeker wat ik kan, ze redt zich nog aardig verder, maar ik zie haar nu toch echt ouder worden en dat grijpt me soms naar de keel.....

Jannie Harmsen | Antwoord 03.01.2016 21.14

Dank voor je reactie Wilma. Ik voel me door jouw opmerking gesteund, vind het fijn dat je dit begrijpt! Ik worstel er vaak zo mee, juist door die afstand.

Wilma Phillipson | Antwoord 03.01.2016 21.05

Mooi geschreven. Herkenbaar die laatste alinea. Mijn vader is 87, mijn moeder wordt binnenkort 81. Ook ik woon niet meer bij ze in de buurt. Soms is dat lastig.

Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

13.07 | 14:53

Wat leuk dat je het hebt opgezocht Ciska. De omgeving is ook prachtig en ook daar al vakantiegangers gezien die foto's maakten van het kerkje. :) xxx

...
13.07 | 14:50

We zijn er gisteren nog even geweest Anne. Weer even de sfeer proeven en een (leegstaande) galerie ontdekt. Inderdaad het idee al. :) xxx

...
13.07 | 11:51

Gegoogeld op Albert Terken. Prachtige schilderijen. Die kleuren! En op internet het kerkje en de Mariagrot in Profondeville bekeken. Vakantie vanaf de bank!

...
13.07 | 11:13

Ik loop er helemaal warm voor, Jannie. Ik kan me helemaal voorstellen hoe gelukkig je ervan wordt, alleen al van het idee! XXX

...
Je vindt deze pagina leuk