Column

De week voor...

“De week voor Pasen is een week van verzoening.” Het zijn de woorden van de pastoor aan het eind van de mis van 16.00 uur in de drukbezochte Basiliek in Scherpenheuvel. Het is de zondag van Palmpasen en iedereen wordt uitgenodigd bij het verlaten van de kerk een gewijd palmtakje te komen halen bij het altaar. Hieraan wordt gretig gehoor gegeven, de mensen verdringen elkaar nog net niet, maar tijdens het lastige passeren kijkt men elkaar toch even vriendelijk aan en ondertussen stroomt de Basiliek weer vol voor de volgende lichting.

 

Elk jaar sinds mijn operatie in 2011 bezoeken wij dit bedevaartsoord uit dankbaarheid voor ‘Onze lieve Vrouwe’ en daar spot ik niet mee. Ik ben niet katholiek opgevoed, maar heb wel het een en ander van deze religie meegekregen in de loop der jaren. Het laat me niet onberoerd, maar beleef het wel op mijn eigen manier. Ik probeer steeds de woorden op te vangen die voor een mens in het algemeen van belang kunnen zijn. Op de avond voor Pasen bezoeken wij de grote Maria-hal in de dezelfde plaats. Deze ligt aan de voet van de Basiliek die op een heuvel staat. Bij binnenkomst krijgt iedereen een kaars in de handen geduwd, die tijdens de dienst twee keer wordt aangestoken via de vlammetjes voor, naast of achter je. Na afloop staan er steevast mensen buiten om potjes met bloeiende Narcissen te verkopen voor het goede doel en elk jaar sieren deze ook onze tafel en we geven er enkele weg.

 

Kortom, het zijn diensten vol met rituelen en de pastoors vervullen hun taak met hart en ziel. Geregeld wordt er tijdens een gezang of gesproken tekst even betekenisvol naar boven gekeken. Ik schreef het al, ik ben niet Katholiek, heb ook geen andere religie, maar ben niet ongevoelig voor wat er tussen hemel en aarde ‘beweegt’. Ik observeer veel en neem de beelden zeer sterk in mij op. Het zijn vooral de details die me opvallen. Onder andere dus de week van verzoening, de week waarin God op de eerste plaats komt te staan. Het hele jaar door doen we dingen die niet altijd even mooi zijn, leven we ons leven (even vrij vertaald naar de woorden van meneer pastoor), maar in de week voor Pasen mogen we ons verzoenen. Eenmaal thuis, verving M. het oude palmtakje door de nieuwe met de frisgroene blaadjes. Toen ik naar de keuken liep om een kop koffie te halen viel mijn oog op een restant van het oude takje. Helemaal verdroogd en verbleekt. “Oei” zei ik voor de grap, “er ligt nog een beetje oud… op de vloer.”

 

Tijdens dit schrijven is het 22 maart 2016, één dag voor mijn verjaardag. Ik kwam beneden en had raar gedroomd, iets dat bedreigend aanvoelde. M. was nog thuis, zag me en vertelde me direct over de aanslag in Zaventem. En vanaf dat moment stond alles in het teken van die aanslag niet ver bij ons vandaan. In de loop van deze ochtend werd ook bekend dat de metro van Maalbeek in Brussel een doelwit was en dat ook daar veel doden en gewonden te betreuren zijn.

 

De woorden van verzoening. Hoeveel geloof, hoop en liefde is er nodig om daar (ooit) gehoor aan te kunnen geven? Ik ben bang dat daar langer dan een week voor nodig is. 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Ellie Schmitz | Antwoord 22.03.2017 14.18

Mooi hoe jij in dit stukje je binnenste verwoord, Jannie! Wens je ook alvast een fijne verjaardag en een mooi en liefdevol nieuw levensjaar toe, gefeliciteerd ❤

an | Antwoord 23.03.2016 19.13

verzoening, als dat al eens mogelijk zou zijn
het zal moeten beginnen met respect voor vrijheid in geloof en mening
mooi geschreven
gefeliciteerd jarige!

Jannie Harmsen 23.03.2016 23.50

Dank voor je aanvullende woorden An, respect is zeker nodig. En bedankt voor je felicitatie! :)

Jannie Harmsen | Antwoord 22.03.2016 21.55

Ja Ciska, het is best zwaar, ondanks dat we zelf geen slachtoffer zijn van dit geweld, want veilig thuis. Maar het raakt me diep. Dank voor je reactie.

Ciska | Antwoord 22.03.2016 21.36

Zonet de nieuwsbeelden gezien van de aanslag. Vreselijk, zoveel verdriet, zoveel leed. Zo onwerkelijk. Zeker voor jullie als je er zo dichtbij woont. Sterkte!

Jannie Harmsen | Antwoord 22.03.2016 21.11

Over een andere planeet gesproken Wilma, ook hier vlakbij lijkt dat zo, ondanks alle beelden en indrukken voelt het toch onwezenlijk. Dank voor je reactie.

Wilma Phillipson | Antwoord 22.03.2016 20.25

Prachtig geschreven. Vooral die laatste alinea. Ik hoorde het op mijn werk, maar in een verpleeghuis lijkt het alsof je op een andere planeet zit.

Ellie Schmitz | Antwoord 22.03.2016 18.47

Wat heb je dit mooi geschreven, Jannie. En zo direct en ik geloof zeker 'recht uit je hart', immers nog geen half etmaal geleden waren daar die aanslagen. xxx

Jannie Harmsen 22.03.2016 19.30

We zijn er zeer door aangeslagen Ellie. Dank je wel voor je reactie, dat voelt goed. xxx

Sophie Dijkgraaff | Antwoord 22.03.2016 18.29

Wat mooi Jannie, ik krijg kippenvel van je woorden. Mij lukt schrijven nu niet maar jouw stukje maakt veel goed.

Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

13.07 | 14:53

Wat leuk dat je het hebt opgezocht Ciska. De omgeving is ook prachtig en ook daar al vakantiegangers gezien die foto's maakten van het kerkje. :) xxx

...
13.07 | 14:50

We zijn er gisteren nog even geweest Anne. Weer even de sfeer proeven en een (leegstaande) galerie ontdekt. Inderdaad het idee al. :) xxx

...
13.07 | 11:51

Gegoogeld op Albert Terken. Prachtige schilderijen. Die kleuren! En op internet het kerkje en de Mariagrot in Profondeville bekeken. Vakantie vanaf de bank!

...
13.07 | 11:13

Ik loop er helemaal warm voor, Jannie. Ik kan me helemaal voorstellen hoe gelukkig je ervan wordt, alleen al van het idee! XXX

...
Je vindt deze pagina leuk