Column

Scheidslijnen...

 

En we zijn er mee weg, we zijn vertrokken ! Vandaag gaf ik iemand achtergrondinformatie over mijn verleden. Niet over mijn persoonlijke wel en wee, maar over de plaatsen waar ik geboren, getogen en gewoond heb.

 

Er werd mij onder andere gevraagd welke plaats ik het leukst vond om te wonen. Eigenlijk heb ik daar nooit zo over nagedacht. Is het me dan gewoon overkomen? In zekere zin wel ja, bedacht ik ineens. Gelukkig bezit ik de gave om mezelf in nieuwe situaties aan te passen. Ik zoek altijd een uitweg wanneer ik een nieuwe weg ben ingeslagen.

Het kwam vroeger nooit in mij op om te verhuizen, ik was geboren en getogen in een dorp op de Veluwe. Ik kreeg er mijn twee zonen uit mijn eerste huwelijk. In ging ervoor, al was ik jong!

 

Toch kwam de eerste scheidslijn in zicht en verhuisde ik na enige tijd naar de Noordoostpolder. Iemand uit mijn vriendenkring vroeg me toen wat ik toch te zoeken had in die kale polder. De polder bleek helemaal niet kaal, bovendien was de afstand ook heel goed te doen, zo’n drie kwartier heen en terug met de auto (gelukkig had ik toen net mijn rijbewijs) om mijn ouders, familie- en vrienden te bezoeken en/of te ontvangen. Mijn jongens verhuisden natuurlijk mee en met de geboorte van mijn dochter, een paar jaar later, kregen zij er een zusje bij. Inmiddels zijn mijn kinderen volwassen, maar ergens tussenin ontstond  een tweede scheidslijn, als gevolg van de scheuren die er in de loop van de tijd ontstonden. Voor mij zijn het nu afgesloten hoofdstukken,  want omkijken heeft geen zin. Ieder mens draagt op een gegeven moment zijn of haar eigen rugzakje met zich mee. Bij de één zal deze wat voller zijn dan bij de ander, maar omdat ik geen zin heb om een zoutpilaar te worden, kijk ik liever in positieve zin vooruit. Daarom gooi ik mijn rugzakje nog niet weg natuurlijk, want er zit ook nog veel van goede waarde in.  

 

Deze tweede lijn bracht mij en mijn dochter in eerste instantie naar een andere plaats in de polder, een stad deze keer. Na tien jaar kwam de volgende scheidslijn in beeld wat het wonen betrof, want scheiden kan op veel manieren, gezien het feit dat mijn jongens ook al uitgevlogen waren. Dochter verhuisde voor haar studie naar een kamer in Zeist, omdat zij in Utrecht ging studeren. Mede hierdoor kwam ik op het punt om over te stappen, vanwege mijn huidige relatie, al kostte me dit vanwege de grote afstand wel iets meer moeite dan de keren daarvoor.

 

Toch heb ik ook deze knoop doorgehakt, al rijd ik niet in drie kwartier meer heen en terug om mijn familie en vrienden te bezoeken. De reistijd bedraagt nu als het meezit zo’n twee-en een half uur. De scheidslijn werd een grenslijn, maar is mede door de echte bruggen best te overbruggen tussen Nederland en België.

 

Scheidslijnen, ze zullen er altijd zijn, alleen blijf ik er nu even bij weg! 

 

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Hennie kok | Antwoord 22.08.2016 15.16

Hallo Jannie, mooi verwoord,ik herken wel iets uit je verhaal wat je op school vertelde.Knap dat je er steeds iets moois van maakt!
Chapeau!
Groetjes Hennie

Jannie Harmsen 23.08.2016 01.15

Hallo Hennie, ik heb het er inderdaad over gehad en vond steeds een luisterend oor bij jullie. Dat deed goed, ik hield moed en kon weer verder. Lieve groet!

Ellie Schmitz | Antwoord 20.08.2016 23.33

Mooi verwoord Jannie en heel herkenbaar. En dank ook voor je positiviteit die ik proef, het maakt dit stukje nog leuker om te lezen xxx

Jannie Harmsen 21.08.2016 13.05

En ik dank jou op mijn beurt voor je lieve en positieve reactie Ellie! xxx

Ciska | Antwoord 20.08.2016 22.51

Gelukkig wonen je dochter en bijna-schoonzoon wel redelijk dicht bij je. Maar moeilijk voor je om de kleinkinderen zo ver weg te hebben, én je moeder!

Jannie Harmsen 21.08.2016 13.10

Ja Ciska, met het verstrijken van de jaren wordt dit toch wel wat lastiger. Maar zolang ikzelf mobiel ben kan ik ze gelukkig opzoeken wanneer ik dit wil. :)

fotorantje | Antwoord 19.08.2016 15.38

mooi geschreven
dat zijn al meerdere verhuizen
2,5 uur is ver van je familie, maar je kan er altijd blijven overnachten, voor alles is een oplossing

Jannie Harmsen 20.08.2016 12.34

Dat is waar An, ik slaap meestal bij mijn moeder wanneer ik naar Nederland ga, voor haar ook gezellig. Dank je wel voor je reactie. :)

Wilma Phillipson | Antwoord 18.08.2016 18.15

Dat soort scheidslijnen komen me bekend voor. Ik heb alleen nog wel eens de neiging om terug te kijken en dan alsnog weer boos te worden op situaties. Stom!

Jannie Harmsen 18.08.2016 19.50

Nee, dat is niet stom hoor Wilma. Ik ben ook nog wel eens boos of verdrietig, maar wil er niet in blijven hangen. Zonde van de tijd, levert niets op. Liefs! xxx

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

30.03 | 22:15

Heel mooi geschreven Jannie. Ik mis mijn moeder ook nog dagelijks en helaas sinds kort ook mijn vader. Ik vrees dat dat gevoel nooit helemaal weg gaat.

...
30.03 | 19:19

Jannie, wat weer een prachtige column. Het gemis van je moeder blijf je voelen, en dat hoort bij het leven. Het is goed te weten dat ze gemist wordt...

...
30.03 | 10:00

Jouw valkuil is ook mijn valkuil. Lastig! Mijn moeder is ook als jouw moeder, alleen merk ik dat ik steeds vaker alleen naar haar verhalen luister.

...
29.03 | 18:33

Lieve Jannie, zeker mis je je ma. Ze is bij je, een troost misschien? Zorg goed voor jezelf, leer het, doe het, desnoods met hulp, het mag, het sterkt je ❤️

...
Je vindt deze pagina leuk