Column

Ik droomde....

Ik droomde…..

…….dat mijn dochter en ik ergens buiten liepen, het had iets weg van een park en het was een wat rommelig geheel. De wandeling liep over diverse zandpaadjes. Ergens in het gesprek dat we tegelijkertijd met elkaar voerden, zag ik vanuit mijn linkerooghoek tot mijn verbazing haar vader op een bankje zitten, vanaf de rug gezien.

 

Ik zei, “hé je vader zit daar, loop er maar even naar toe”, en liep met haar mee al bleef ik wel op enige afstand. Maar eenmaal dichterbij bleek het niet haar vader maar haar oudste tante te zijn. Mijn verbazing werd nog groter toen ik zag dat zij in uiterlijk ineens heel sprekend op haar broer leek, wat normaal niet het geval is. Hoe dan ook, we werden heel hartelijk begroet, ze stond op en liep met ons mee.

 

Even later bevonden we ons in een ijssalon, het interieur was hier en daar licht, maar het meest donkerbruin en ik zag mensen aan lange tafels zitten met dezelfde kleurschakeringen. Her en der stonden gekleurde ijscoupes op de tafels, maar ook diverse lege exemplaren en sommige zelfs met gedeeltelijk gesmolten ijs erin. We deden onze bestelling en ineens waren we met een grotere groep, die op de één of andere manier bij ons hoorde. De ijscoupes werden geserveerd en ik had er één in een neutrale kleur. Ik weet niet meer of dit ijs grijs, lichtbruin of een andere vreemde kleur had, maar het begon al te smelten voordat ik één hap genomen had. Toen ik mij even omdraaide om de omgeving in mij op te nemen en daarna weer terugdraaide, was mijn ijs ineens verdwenen. Ik snapte er niets van!

 

De groep adviseerde mij een nieuwe bestelling te doen en dat deed ik dan maar. Het duurde en duurde maar, net zolang totdat de groep steeds meer uitdunde en ik uiteindelijk alleen overbleef. Ik dreigde in paniek te raken, maar liet dit niet toe en wachtte netjes af.

Uiteindelijk kreeg ik hetzelfde ijs weer voor ogen, precies dezelfde die ik eerst voor mijn neus had staan. Inmiddels was het erg stil geworden in de salon, maar ik begon toch van het ijs te eten. Hoe ik uiteindelijk de salon verlaten heb, dat weet ik niet meer. Waarschijnlijk werd ik wakker van de jankende hond bij één van onze buren verderop in de straat. Alleen gelaten zeker en last van de warmte?

 

Wat moet je nu met zo’n droom, meestal onthoud ik ze niet, waarom nu dan wel? Vermoedelijk door het lezen van een boek voor het slapen gaan, of de terugblik op mijn verleden in mijn vorige column, die van de scheidslijnen. Of vanwege het feit dat mijn dochter gaat trouwen en ik haar familieleden van vaders kant terug ga zien. Misschien vind ik dit wel spannend. We zullen zoals we ooit eerder deden wellicht weer met elkaar dineren aan lange tafels, of een andere opstelling.

 

En misschien krijgen we wel ijs als nagerecht. Hopelijk heel lekker ijs, want het ijs uit mijn droom, geloof me, dat smaakte echt naar niets!

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Wilma Phillipson | Antwoord 23.08.2016 22.05

Allemaal heel logische oorzaken voor zo'n droom, zoals je beschrijft. En spannend is zo'n situatie zeker.

Jannie Harmsen 25.08.2016 17.27

Ja, best wel Wilma. Maar ik hoop en ga er maar vanuit dat het een fijne dag wordt al met al. Dank voor je reactie! :)

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

30.03 | 22:15

Heel mooi geschreven Jannie. Ik mis mijn moeder ook nog dagelijks en helaas sinds kort ook mijn vader. Ik vrees dat dat gevoel nooit helemaal weg gaat.

...
30.03 | 19:19

Jannie, wat weer een prachtige column. Het gemis van je moeder blijf je voelen, en dat hoort bij het leven. Het is goed te weten dat ze gemist wordt...

...
30.03 | 10:00

Jouw valkuil is ook mijn valkuil. Lastig! Mijn moeder is ook als jouw moeder, alleen merk ik dat ik steeds vaker alleen naar haar verhalen luister.

...
29.03 | 18:33

Lieve Jannie, zeker mis je je ma. Ze is bij je, een troost misschien? Zorg goed voor jezelf, leer het, doe het, desnoods met hulp, het mag, het sterkt je ❤️

...
Je vindt deze pagina leuk