Column

In beweging

De diverse fases in je leven gaan net zo snel voorbij als een nacht goed slapen. Een zin die spontaan in mijn hoofd schiet, wanneer ik aan een beeld herinnerd wordt uit de tijd dat mijn kinderen nog klein waren. Is dat echt al zo lang geleden? Hoe kom ik hier nu op, en waarom maak ik dit nu wereldkundig.

 

Het gebeurt me vaker dat ik ‘overvallen’ wordt door filosofische gedachten. Ik weet overigens niet zeker of ik dit wel filosofisch kan noemen, het gebeurt gewoon. Hele uiteenzettingen en mooie zinnen doemen op in mijn hoofd  die ik vervolgens ergens een plaatsje zou willen geven. Het punt is alleen, wanneer ik er niet direct een notitie van maak, of er kortom gewoonweg de tijd niet voor neem om ervoor te gaan zitten, dan spat het beeld als een zeepbel uiteen. Of het ebt langzaam weg, net als twee vingers  die boven een moeras uitsteken en langzaam helemaal uit beeld verdwijnen. Dit zag ik ooit eens in een film, een thriller waarschijnlijk. Echter, mijn wegzakkende  beelden zijn niet eng, maar het is soms wel jammer dat het weer verdwijnt.  

 

Wanneer je met een goed gevulde rugzak een stevige wandeling maakt, dan hoor je het meegenomen water in de flessen klotsen. Met de denkbeeldige rugzak werkt het eigenlijk precies zo, bedenk ik me juist. Soms wordt er iets getriggerd waardoor de boel ineens in beweging komt. Meestal als je juist met de simpelste dingen des  levens bezig bent en- niet ondenkbeeldig- op de automatische piloot. Deze laatste is overigens wel een beetje gevaarlijk wanneer je auto rijdt bijvoorbeeld, want dan moet je je kop er goed bijhouden, zeker op de langere afstand die je gewoonte getrouw bent te nemen. Om mijn eigen gedachten in toom te houden zet ik dan bewust - als het navigatie systeem er tenminste niet doorheen kan blèren,-  mijn autoradio aan, anders ben ik de tunnel al ongemerkt doorgereden, of ik vergeet de afslag te nemen  naar rechts. Het is me al eens gebeurd, dat ik op de terugweg naar België, ineens het bruine bordje met de naam Planckendael zag staan en me tegelijkertijd realiseerde dat ik er voorbij reed. Toen moest ik via een drukke verkeersader weer terug zien te komen, wat dan wel weer goed is voor je ervaring in het drukke wegverkeer natuurlijk.  

 

Maar, om op het begin van mijn tekst terug te komen, daarmee bedoel ik de tijdspanne. Tijd? Panne, spanne, wat een raar woord eigenlijk. Woordenboek! Kijk, dat bedoel ik nu. Ook zoiets, teveel keus aan woorden. Schrijven is schrappen.

 

Hoe dan ook. Wanneer je in bed stapt en niet kunt slapen omdat je teveel ligt te woelen vanwege de ideeën die in je hoofd opdoemen, dan lijkt de tijd langer te duren tot de volgende ochtend. De tijd gaat echter niet sneller of langzamer dan anders. Maar wanneer je als een blok in slaap valt en je ogen de andere dag weer openslaat, dan heb je er geen benul van. En zo is het ook in het grote geheel.

 

Want die fase, dat was toch gisteren?

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Jannie Harmsen | Antwoord 22.11.2016 22.26

Ik ben blij met je reactie, Ellie. Dank je wel! xxx

Ellie Schmitz | Antwoord 22.11.2016 15.52

Jannie, hoe mooi heb je deze gedachten verwoord. Ik vind je stukje ook heel herkenbaar! Met plezier gelezen. xxx

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

30.03 | 22:15

Heel mooi geschreven Jannie. Ik mis mijn moeder ook nog dagelijks en helaas sinds kort ook mijn vader. Ik vrees dat dat gevoel nooit helemaal weg gaat.

...
30.03 | 19:19

Jannie, wat weer een prachtige column. Het gemis van je moeder blijf je voelen, en dat hoort bij het leven. Het is goed te weten dat ze gemist wordt...

...
30.03 | 10:00

Jouw valkuil is ook mijn valkuil. Lastig! Mijn moeder is ook als jouw moeder, alleen merk ik dat ik steeds vaker alleen naar haar verhalen luister.

...
29.03 | 18:33

Lieve Jannie, zeker mis je je ma. Ze is bij je, een troost misschien? Zorg goed voor jezelf, leer het, doe het, desnoods met hulp, het mag, het sterkt je ❤️

...
Je vindt deze pagina leuk