Column

De bron

Soms boezemt de aanblik van een bron mij enige angst in, maar ik word er steeds weer door aangetrokken. Toen ik tijdens ons bezoek aan het kasteeldomein in Beloeil  (provincie Henegouwen) op het plattegrondje ontdekte dat daar bronnen zijn, wist ik niet hoe snel ik er naar toe moest komen, ondanks de drukkende warmte van die dag.

 

De strakke waterbassins die we passeerden en die er nogal saai en voor het oog roerloos bijlagen werden naarmate we dichter bij de bronnen kwamen steeds helderder. De begroeiing op de bodem werd zichtbaar en toen ik me iets voorover boog om de vissen wat beter te kunnen bekijken die we nu  goed zagen zwemmen, schoot er ineens één vanaf de kant waar ik stond met een kracht van een – zo leek het - afgeschoten pijl naar de andere kant. De beweging maakte het water voor heel even troebel en ik schrok me een hoedje, maar vond het tegelijkertijd fantastisch!

 

Enkele meters daar vandaan zagen we drie bassins bij elkaar die de bronnen moesten zijn volgens de folder. De eerste aanblik leek een beetje teleurstellend vanwege de vergane glorie. De stenen zaten vol mos en ook het ijzerwerk rondom het geheel gaf een verweerde aanblik. Maar schijn bedriegt. De lindebomen stonden op het hele domein in volle bloei en hun fijne geur kwam tot ver in het park onze neus in.  De vogels zongen uit volle borst en op een weg vlakbij de bronnen aan het eind van het domein, zagen we af en toe een paar fietsers of een auto voorbij komen.  Het hier en nu gevoel op een mystiek plekje.

 

Op zo’n moment kun je de dingen laten zoals ze zijn natuurlijk. Even een blik op de plattegrond, het in het echt aanschouwen, en weer doorlopen. Maar ik gaf al aan dat ik juist door bronnen word aangetrokken. Als je dan ook nog ‘” Zo, die is diep zeg!” hoort roepen, dan voel ik toch ook wel iets van een huivering over mijn ruggengraat trekken. Toen ik zelf voorzichtig ging kijken zag ik vooral de lucht er in weerspiegeld, tussen allerlei bewegende groene tinten van diverse waterplanten en/of algen. Drabberigheid, waardoor de diepte niet goed te peilen was en dat wilde ik ook niet echt weten, want eng! Tekenen  van onze  tijd zag ik terug in de vorm van muntjes die her en der op een randje lagen, en zo zag ik gelijk dat we bij de bron stonden waar je een wens kunt doen. In de folder staat namelijk vermeld dat er waterbelletjes naar boven komen wanneer je wens verhoord wordt.

 

Nu is het wel grappig te vermelden dat er voortdurend heel kleine en vrij grote bellen naar boven kwamen ‘gerold’ ondanks het feit dat we geen muntjes bij ons hadden. Ik was enorm gefascineerd door het kijken naar deze onverwachte bubbels. Aan de oppervlakte leken ze nog even een extra duwtje na  te krijgen. Geweldig, Ik realiseerde me dat ik helemaal geen muntje nodig had om te kunnen genieten van al dit schoons! De entree was toch al betaald, dit te mogen zien was voor mij de kers op de taart!

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Annie Wennekers | Antwoord 14.06.2017 21.32

Dag Jannien. Door je mooie verhaal denken ik terug aan het kokende water uit de bodem in Nieuw Zeeland. Daar kon ik ook tijden naar kijken. Liefs Annie W.

Jannie Harmsen 16.06.2017 14.13

Daar kan me wel iets bij voorstellen Annie, dat is heel fascinerend. Dank voor je reactie! Liefs terug! :)

Jannie Harmsen | Antwoord 12.06.2017 18.49

Oh, wat vind ik dit leuk om te weten Ciska! Doet me goed en ik blijf het graag delen via mijn foto's en mijn verhalen. Dank je wel voor je mooie reactie.

Ciska | Antwoord 12.06.2017 17.11

Door jouw verhalen kijk ikzelf ook intenser om me heen. Er is zoveel moois!

Jannie Harmsen | Antwoord 12.06.2017 10.50

Blij met je reactie Sophie, dank je wel! xxx

Sophie Dijkgraaff | Antwoord 12.06.2017 10.33

Wat een leuke column Jannie, je avontuur graag gelezen!

Jannie Harmsen | Antwoord 11.06.2017 21.35

Ja Anne, het was erg mooi om die beweging van de waterbelletjes helemaal van onderuit naar boven zien te komen. Graag gedeeld en dank voor je reactie!

Anne Vellinga | Antwoord 11.06.2017 20.48

wat een heerlijke belevenis Jannie, fijn om het mee te mogen beleven

Wilma Phillipson | Antwoord 11.06.2017 19.16

Leuk om te lezen, Jannie.

Jannie Harmsen 11.06.2017 19.23

Dank je Wilma!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

29.01 | 13:57

Dank voor je fijne compliment Loes! Hartelijke groet en dank voor je reactie.

...
29.01 | 13:28

Prachtig verhaal en wat heb jij veelzijdige interesse maar ook beide heel veel waard Jij mag trots op je zelf zij Jannie !!

...
04.11 | 11:50

Dat klopt Mies, ooit zag ik op tegen dat kantelmoment, maar ik bemerk dat ik het nu gewoon oppak en inderdaad met liefde en toewijding. Dank voor je reactie. :)

...
03.11 | 20:21

Op een moment kantelt het. Dat is niet altijd gemakkelijk en eenvoudig. Volgens mij neem je die rol met liefde en toewijding op je.

...
Je vindt deze pagina leuk