Column

Autoped
Je ziet ze tegenwoordig weer vaker, de autoped, ook wel step genoemd. Ze zijn verkrijgbaar  in allerlei modellen en kleuren, voor jong en oud. Op de verjaardag van mijn kleinzoon kwam er een ingeklapte step in een doos voorbij die de zesjarige mocht uitpakken. Er was al een leuk groepje kinderen aanwezig en tussen het speelgoed zag ik ook een mini-step in het roze. Deze werd gebruikt door een schattig meisje, gekleed in een feestelijk blauw jurkje.

Toen ik zelf nog op de kleuterschool zat - en ja dat is eventjes geleden -  had ik een step met stevige handvaten aan een ijzeren stuur. De step had rubberbanden en een houten plank om op te staan. Ik was er verzot op! Ik stepte er elke dag mee naar de kleuterschool, soms gewoon in mijn eentje, dat kon toen nog. Ik mijn herinnering ging ik vaak alleen, het was dichtbij huis en er waren nog geen hinderlijke auto’s die mij moesten passeren.
Mijn moeder haalde me soms op, of misschien deed ze dit wel iedere dag, dat ben ik dan vergeten en waarschijnlijk puur door het gevoel van vrij- en blijheid die de genoemde step mij gaf. Ik heb de route nog helemaal in mijn hoofd, de bewuste kleuterschool met de naam ‘ Het kwetternest’ is jammer genoeg verdwenen. Ik vond het zo'n fijne school en heb genoten van mijn kleutertijd. 
 
Ik wil een herinnering ophalen aan een bijzondere dag op de kleuterschool die me doet denken aan mijn toen nog jonge en vitale moeder. Nu brengt ze haar dagen door in een verzorgingshuis op de Veluwe. En lopen gaat echt niet meer, laat staan steppen. 
Ooit deed ze dit wel. Het was op een mooie zonnige dag dat ze me tussen de middag kwam ophalen en het schoolplein opliep. Normaal zou ik haar al tegemoet gekomen zijn, maar die keer bleef ik wat angstvallig achterwege. Ik had namelijk een ‘ongelukje’ gehad.
In de loop van de ochtend had ik aan de juf gevraagd of ik naar de w.c. mocht gaan. Dit moest je echt even netjes vragen. Maar de juf wilde juist een verhaaltje gaan vertellen en daarom moest ik even wachten, wat dus echt niet ging …… 

Na het verhaaltje liep ze op ons af en controleerde ze enkele kinderen, want ze had iets geroken. Ik hield natuurlijk mijn lippen stijf op elkaar en gelukkig werd haar aandacht daarna afgeleid. Hoe ik de rest van de tijd doorgekomen ben weet ik niet meer. Maar wat was ik blij dat ik mijn moeder even later in het vizier kreeg. Ze had gelijk door wat er aan de hand was en zette mij met beide benen op de plank van mijn autoped. Ze plaatste haar rechterbeen erachter en met haar vrije been stepte ze ons samen, met mijn handen in het midden en die van haar ernaast aan het stuur naar huis. Ik hoor nog het geknerp van de ritmische beweging van de rubberen banden op de weg en het gaf me een groot gevoel van veiligheid.

Nu heeft zij soms zelf een ‘ongelukje’ en dan denk ik weer terug aan ons goed bewaarde geheimpje van toen. We kunnen geen gebruik meer maken van de step, maar haar rolstoel heeft wel banden van rubber. 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Annie | Antwoord 08.07.2018 18.29

Jannie wat een prachtig verhaal. ontroerend en zeer liefdevol . Zowel vanuit je moeder als vanuit jou. Dag lieverd, het schrijven doet je goed. Ga er mee door.

Map | Antwoord 16.06.2018 13.21

het was wat laat We waren op vacantie [ Zeeland]

Map | Antwoord 15.06.2018 21.42

Wat een mooi verhaal Jannie Ik zie het zo voor me Ik ken je moeder ze wist snel een oplossing te vinden. En die kleinzoon heb ik vanavond vierdaagse zien lopen

Jannie Harmsen 16.06.2018 10.39

Wat fijn om jouw reactie hier te lezen Map, dat doet me echt goed. Dank je wel, veel liefs en groetjes ook aan Henk en de kinderen vanuit België! xxx

An De Koninck | Antwoord 06.06.2018 08.14

mooi ontroerend verhaal
ja de geschiedenis herhaalt zich
en met evenveel liefde omring jij je mama zoals zij met jou deed

Jannie Harmsen 06.06.2018 10.01

Ja An, de geschiedenis herhaalt zich. Mijn moeder wordt goed verzorgd, maar ik 'proef' het verdriet van inleveren bij haar. Dank voor je fijne reactie.

Wilma Phillipson | Antwoord 05.06.2018 09.14

Wat een lief verhaal en dan tenslotte dat je het verhaal door trekt naar hoe het nu met je moeder is. Fijn om gelezen te hebben.

Jannie Harmsen 05.06.2018 10.49

Ik had het verhaal al een tijdje in mijn hoofd Wilma, en ben blij dat ik het nu geschreven heb. Dank voor je reactie, ook heel fijn!

Loes van den Brink | Antwoord 05.06.2018 08.16

Wat een leuk verhaal Jannie vooral om dat ik die weg ken die jij moest gaan en jou in gedachten die straat door zie steppen en ik ook die straat moest lopen

Jannie Harmsen 05.06.2018 10.52

Wat leuk dat jij jezelf hierin herkent Loes en jij gaat nog steeds regelmatig door die straat, niet meer op de step, maar wel op de fiets! Dank voor je reactie!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

06.01 | 15:05

Dank je Wilma. Ja heerlijk rustig en de andere dag weer in alle rust terug naar huis gereden. Het leek wel of iedereen nog sliep tot ver in de middag.

...
06.01 | 09:53

Mooi geschreven en eigenlijk best fijn om op die manier oud&nieuw te vieren.

...
06.01 | 09:27

En de dag was al mooi ingevuld Ingrid, dus helemaal oké! Dank voor je reactie, blij mee!

...
05.01 | 23:18

Prachtig geschreven Jannie, het diner maakt niet de avond, wel het gezelschap!

...
Je vindt deze pagina leuk