Column

Comfort

Mijn grootmoeder sprak als er bepaalde verwachtingen waren - hetzij in de privésfeer of in de grote wereld daarbuiten - "Het zal mijn tijd wel duren."
Mijn moeder had zo haar eigen zinnetje voor de bovenstaande uitspraak, maar het komt op hetzelfde neer. " Dan jeuken mij de kiezen niet meer." Wanneer ze dit zei, dan antwoordde ik steevast: "Dat kan sowieso niet meer ma, want je draagt al jaren een kunstgebit." Ze was 21 toen ze vanwege 'De wolf' in haar tanden haar volledige gebit moest laten trekken. Maar zij was niet de enige in die tijd, veel mensen hadden kort na de oorlog een slecht en/of verzwakt gebit.

Mijn grootmoeder heeft haar tijd inmiddels alweer lang geleden geleefd, helaas is zij niet ouder geworden dan 59 jaar. Mijn moeder is terwijl ik dit schrijf 85 jaar en wordt verzorgd - ja ook haar tanden die elke nacht in een speciaal bakje gaan - in een verzorgingshuis. Tegenwoordig spreekt men meer van verpleeghuizen.

 

Sinds een paar weken is mijn moeder bedlegerig en heb ik het vermoeden dat ze niet meer van haar bed zal komen. Ze heeft nog een klein poosje gebruik kunnen maken van de rolstoel die haar aangemeten was door de betreffende gemeente. Men spreekt nu over een comfortbeleid. Dat wil zeggen, dat de patiënt zelf mag aangeven wat ze wenst en dat daar ook zo veel mogelijk rekening mee gehouden wordt. Wanneer ik haar een bezoek breng zie ik als ik de koelkast open, dat deze goed gevuld is met griesmeelpap, appelmoes, toetjes met kwark en sapjes. Sinds kort wordt het eten vanuit de keuken voor haar kleingesneden en/of gemaald. Vroeger prakte ze zelf haar piepertjes met jus, dat vond ze heerlijk, maar nu kan ze dit niet meer, want ook haar coördinatie is sterk afgenomen. Ze eet en drinkt nu met behulp van de verpleging en als ik bij haar ben, help ik haar ook zo goed als ik kan. 

Ook geestelijk gaat ze steeds een beetje achteruit. Ze kan soms ineens een spin of een muis zien zitten en wijst er dan ook naar. De ventilator die we laatst voor haar hebben aangeschaft ziet ze soms aan voor een centrifuge.

 

Maar haar zinnetjes.......die zijn nog aardig paraat. Mijn dochter heeft er een aantal opgeschreven zodat ze niet verloren gaan als haar oma er straks niet meer is. Veel vaker komen die zinnetjes spontaan in mij op en soms geef ik haar een aanzet om de kijken of ze die zelf nog weet of herkent.
Zoals laatst, toen ik weer naast haar bed in de 'gemakkelijke stoel' zat die helemaal op haar maat gemaakt is, maar die mij past als een maatpak. Ik verzuchtte toen ik haar aankeek: " Ja, het is wat allemaal hè?" Ik zag haar al glimlachen en ik ging verder " Ja ja, want zo is het gekomen "........ waarop ze antwoordde:


"En zo is het gegaan!"

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Dominique | Antwoord 08.09.2018 22.14

Een vertederend langzaam afscheid van zoveel liefde. Heel veel sterkte Jannie en denk aan de vele mooie momenten die er zijn geweest en nog zijn xxx

An (fotorantje) | Antwoord 11.07.2018 13.51

mooi ontroerend geschreven
ja zo heeft ieder z'n zinnetjes, heel herkenbaar
gelukkig zorgen ze dat je mama kan eten of drinken wat ze wil
sterkte nog

Jannie Harmsen 13.07.2018 11.05

Dank voor je meelevende reactie An! xx

Martens Jeannine | Antwoord 09.07.2018 12.07

Mooi geschreven , tegelijkertijd beetje droevig en toch ook met een goed gevoel met een glimlach dragend. Zo herkenbaar.

Jannie Harmsen 09.07.2018 12.24

Ik voel me gesteund door jouw reactie Jeannine, dank je wel!

Wilma Phillipson | Antwoord 09.07.2018 09.49

Een lief verhaal over je moeder. Fijn dat je dochter dat soort uitspraken opschrijft, anders raken ze zomaar zoek.

Jannie Harmsen 09.07.2018 10.23

Helemaal waar Wilma, ik vind het ook fijn dat ze dit doet. Dank je wel voor je reactie!

Loes van den Brink | Antwoord 08.07.2018 21.16

Wat heb jij dat weer mooi verteld Jannie...in gedachten zie ik mij haar voor mij en zie hoe zij kijkt en bedenk mij wat is er nog van deze mooie sterke vrouw.

Jannie Harmsen 08.07.2018 21.49

Dank je wel Loes, ja dat bedenk ik mij ook wel eens, ze is nu sterk op een andere manier. Ze accepteert haar situatie en dat vind ik ook heel moedig.

Annie | Antwoord 08.07.2018 18.23

Wat een mooi stukje Jannie! Doet mij ook terugdenken. En van harte met Marjolein haar verjaardag. Sterkte met je moeder.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

08.09 | 22:14

Een vertederend langzaam afscheid van zoveel liefde. Heel veel sterkte Jannie en denk aan de vele mooie momenten die er zijn geweest en nog zijn xxx

...
19.07 | 22:52

Het is een fantasie verhaal Map, ik kwam hierop nadat we een kleine vliegshow bezochten waar ook allerlei spullen uit WOII te zien waren. Dank voor je reactie!

...
19.07 | 22:46

Wat een mooi compliment Sophie, dank je wel!

...
19.07 | 21:08

Wat goed geschreven, spannend tot het eind! S

...
Je vindt deze pagina leuk