Column

Gedachten.....

Zoveel gedachten de laatste tijd! Wat moet ik daarmee aanvangen? Ik probeer alles op een rijtje te krijgen. Denk steeds dat ik rustig ben, maar de hartkloppingen die me ineens kunnen overvallen op de meest onverwachte momenten zeggen genoeg. En elke dag denk ik aan de laatste dagen van mijn moeder die zo intens waren, zowel voor haar als voor mij.


Als mantelzorger was ik de laatste maand van haar leven steeds dicht bij haar in de buurt en het was heftig, maar wat vond ik haar moedig! Ze kon in haar leven best wel eens mopperen, maar echt klagen deed ze nooit. Ze droeg vooral en legde zich er al snel bij neer als iets onoverkomelijk was. Maar ik zag ook haar pijn, dat soms verbeten masker dat ze zich eigen had gemaakt in de loop van tijd. Vond ze zichzelf wel wat waard? Waarom zei ze steeds ' niet janken' tegen ons, als het onderwerp sterven ter sprake kwam. Natuurlijk hadden we het daar niet elke dag over, maar als ze me in het kleine keukentje vanuit haar bed hoorde sniffen, dan dacht ze dat ik aan het huilen was, wat natuurlijk ook wel voorkwam, en dan was daar direct haar reactie:" Niet janken!" En soms snoot ik zittende naast haar bed gewoon even mijn neus en zag dan haar onderzoekende ogen.


Pas op het laatst leek ze het te accepteren en werd ze hierin wat milder. Ze had ook genoeg aan zichzelf, maar gelukkig merkte ik dat ze het fijn vond dat ik er helemaal voor haar was, al ging het af en toe wel een beetje ten koste van mijzelf. Ik nam me voor om die tijd later wel weer in te halen als alles achter de rug zou zijn. Maar goed, achteraf bezien valt dit soms nog wel wat tegen. Op haar manier heeft ze mij haar leven lang beschermd, en er waren momenten dat ik dit niet goed verdroeg. Ze wilde het beste voor mij , maar natuurlijk heb ik op mijn beurt - want zo is het leven - het nodige voor mijn kiezen gekregen. Ze vond dit heel erg, want gunde mij een beter leven dan dat zij zelf had gehad.


Verwerken is het dus waar ik nu mee bezig ben. Dit rouwproces ondergaan en daar 'gewoon' de tijd voor nemen. De bloemen op haar graf zullen nu wel verwelkt zijn. Het wordt tijd om nieuwe te plaatsen en een mooie steen uit te gaan zoeken. Een maand lang was ik elke dag bij haar. Nu ligt ze daar alweer langer dan een maand, zonder dat ik haar behalve dan die paar dagen na haar uitvaart bezocht heb, al speelt de afstand in kilometers ook mee, of maak ik mijzelf dat wijs? Ach, als ik heel eerlijk ben tegenover mijzelf, dan kon ik het gewoonweg nog niet opbrengen, om de doodeenvoudige reden dat ik haar mis en omdat ik die laatste intensieve dagen met haar als zo bijzonder warm, waarde-en liefdevol heb ervaren. Op die plus minus 250 kilometer afstand van haar, koester ik dit nog even.

 

Ik heb haar meer dan eens uitvoerig bedankt en geknuffeld in die laatste maand van haar leven en vanzelfsprekend zit ze voor altijd in mijn hart. Echter, haar verbod op het janken heb ik helaas al meerdere keren overtreden, maar stiekem denk ik dat ze me dit al lang heeft vergeven.  

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Christien | Antwoord 21.11.2018 18.49

Natuurlijk heeft ze je dat vergeven, Jannie. Laat maar vloeien, die tranen. Ze komen immers niet alleen voort uit verdriet, maar ook uit dankbaarheid.

Jannie Harmsen 22.11.2018 11.09

Dat is zeker waar Christien. Hartelijk dank voor je lieve reactie.

fotorantje | Antwoord 20.11.2018 12.13

herinneringen zitten in je hart, daar heb je geen graf voor nodig
en een traan laten moet gewoon, dat hoort bij verwerken en rouwen

Jannie Harmsen 20.11.2018 12.32

Dank je wel voor je lieve en troostende woorden Fotorantje An. :*

fotorantje | Antwoord 20.11.2018 12.12

mooi aangrijpend geschreven
roller coaster van emoties
zo mooi hoe je haar hebt bijgestaan tot het eind

Anne Vellinga | Antwoord 19.11.2018 16.50

Wat schrijf je open en liefdevol over het afscheid van je moeder, Jannie.
Het valt niet mee haar te missen, haar onvoorwaardelijke liefde en begrip ~ sterkte X

Jannie Harmsen 19.11.2018 20.38

Hartelijk dank voor je lieve en begripvolle reactie, Anne. <3

Map | Antwoord 19.11.2018 10.47

Ik kom Haar overal nog tegen in wat ik doe en wat ik laat.Zij was en blijft voor mij een zegen Waarvan het spoor steeds verder gaat.
dit is het vervolg Jannie

Jannie Harmsen 19.11.2018 11.17

Waarvan het spoor steeds verder gaat.....en zo is het.
Wat een mooi en ontroerend gedicht Map. Dank je wel!

Map | Antwoord 19.11.2018 10.40

Ik heb mijn moeder niet verloren,daarvoor gaf Zij mij teveel Wat Zij mij zei dat blijf ik horen Van wat ik ben is Zij een deel.
Sterkte Jannie.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

27.09 | 14:56

Ja, dat had ze kunnen doen Wilma. Gelukkig hebben we het uit kunnen praten, het lag me in die tijd erg zwaar op de maag. Dank voor je reactie!

...
20.09 | 11:12

Dapper! De reactie van de moeder van die plaaggeest begrijp ik alleen niet zo goed. Ze had ook eerst kunnen vragen naar het waarom.

...
19.09 | 20:38

Ik moest dit echt doen Ciska, ik kon niet anders. Als buren kwamen we elkaar steeds tegen, ook op school. Zo zwaar anders! Dank je wel hè! xxx

...
19.09 | 20:33

Het was inderdaad heftig Mies, en gelukkig ligt het alweer ver achter mij, maar het feit dat het nog zo helder in mijn hoofd zit zegt ook wel iets. Dank je wel!

...
Je vindt deze pagina leuk