Column

Hoogtepunt

We brachten de jaarwisseling van 2018-2019 door in Noord-Frankrijk en ik had vooraf al een autoroute ingepland voor die komende paar dagen. Na aankomst hebben we in het restaurant van het hotel gedineerd met een mooie fles rosé erbij, maar bij het verlaten werd ons meegedeeld dat het restaurant op oudejaarsavond gesloten zou zijn. Ontbijten kon nog wel.

 

En zo gingen we de andere dag na een vroeg ontbijt op pad. Bij het eerste stuk van de route vroeg ik me af of we wel op de goede weg reden, want alles om ons heen was vlak en uitgestrekt, met hier en daar enorm grote silo's, onder andere voor Luzerne.
Totdat het landschap ineens een andere aanblik kreeg. Er doemde in de verte een berg op die bovenaan nog omsloten werd door dichte mist. Eenmaal dichterbij bleek dat we eindelijk in de Champagnestreek waren aangekomen. De wijngaarden kwamen in beeld en er hing zelfs nog een enkele 'vergeten' druiventros aan de struiken. Ook was er activiteit op de hellingen. In de wijngaarden werd gesnoeid en ik zag opkringelende witte rook. We reden door naar de top en konden ondanks het vochtige klimaat het gebied beneden ons goed bekijken.

Van daaruit reden we door naar één van de eerste plaatsen die de autoroute aangaf. De Middeleeuwse abdijen en kerken in de evenzo oude en 'slapende' plaatsjes aan de rivier de Marne - of aan de vaart die er parallel langs loopt- leken ons zeer de moeite waard om uit de auto te stappen en ze vervolgens te gaan ontdekken.
Bij één van die plaatsjes werden we bij het vertrek vriendelijk uitgezwaaid door een oude dorpbewoonster naar wie ik lachend terugzwaaide.

 

Het hoogtepunt van deze oudejaarsdag lag een aantal kilometers verderop bij een kasteelruïne boven een grote stad. Hiervoor moesten we wel even een flinke klim maken, die me gelukkig goed afging die dag. Maar als ik van tevoren had geweten dat we 'gewoon' de trappen aan de andere kant van het gemeentehuis hadden kunnen nemen dan had ik niet die angst uitgestaan om naar beneden te glijden vanwege het afgevallen gebladerte die het alternatieve pad - zoals beschreven op de route - nogal glibberig maakte. Gelukkig kwamen we heelhuids boven en werd het klimmen beloond met wederom een prachtig uitzicht. Vanaf de oude stenen muur kon ik goed fotograferen, zo ook van een Merel die ik een stuk verder op dezelfde rand zag zitten en waar ik tot mijn verbazing redelijk goed dichtbij kon komen.

 

Later, na de afdaling dronken we in het nabijgelegen centrum een kopje sterke espresso in een boulangerie waarna we nog voor het donker terug reden naar onze verblijfplaats en ondertussen uitkeken naar een restaurant. Helaas bleek alles gesloten, zelfs bij de de McDonalds stonden de stoelen opgestapeld! Ons diner bestond die avond dus noodgedwongen uit enkele overgebleven broodjes van de dag ervoor, een paar koffiekoeken van de boulangerie, nootjes, knakworstjes uit blik en een klein zakje chips. Na een rustige avond doorgebracht te hebben met lezen en het kijken naar een spetterende show op de Franse zender konden we om twaalf uur op onze gezondheid klinken met alcoholvrij bier uit een blikje.

 

En nu, een week later herinner ik mij ineens weer het beeld van die Merel, zoals hij me aankeek en rustig mijn gang liet gaan. Hij vloog pas weg toen ik tevreden was met mijn opnames. En ondanks dat het een mannetje was, vermoed ik toch dat het een lijntje was en dat ze er gewoon weer heel even bij was. Mijn moeder.


die merel en ik
op gelijke hoogte
met zicht op de stad.........

 

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Wilma Phillipson | Antwoord 06.01.2019 09.53

Mooi geschreven en eigenlijk best fijn om op die manier oud&nieuw te vieren.

Jannie Harmsen 06.01.2019 15.05

Dank je Wilma. Ja heerlijk rustig en de andere dag weer in alle rust terug naar huis gereden. Het leek wel of iedereen nog sliep tot ver in de middag.

Jannie Harmsen | Antwoord 06.01.2019 09.27

En de dag was al mooi ingevuld Ingrid, dus helemaal oké! Dank voor je reactie, blij mee!

Ingrid Aanen | Antwoord 05.01.2019 23.18

Prachtig geschreven Jannie, het diner maakt niet de avond, wel het gezelschap!

Sophie Dijkgraaff | Antwoord 05.01.2019 21.27

Je columns laten de liefde voelen Jannie, erg mooi!

Jannie Harmsen 05.01.2019 21.41

Dat vind ik een heel fijn compliment Sophie. Dank je wel en een lieve groet!

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

30.03 | 22:15

Heel mooi geschreven Jannie. Ik mis mijn moeder ook nog dagelijks en helaas sinds kort ook mijn vader. Ik vrees dat dat gevoel nooit helemaal weg gaat.

...
30.03 | 19:19

Jannie, wat weer een prachtige column. Het gemis van je moeder blijf je voelen, en dat hoort bij het leven. Het is goed te weten dat ze gemist wordt...

...
30.03 | 10:00

Jouw valkuil is ook mijn valkuil. Lastig! Mijn moeder is ook als jouw moeder, alleen merk ik dat ik steeds vaker alleen naar haar verhalen luister.

...
29.03 | 18:33

Lieve Jannie, zeker mis je je ma. Ze is bij je, een troost misschien? Zorg goed voor jezelf, leer het, doe het, desnoods met hulp, het mag, het sterkt je ❤️

...
Je vindt deze pagina leuk