Column

Harde nootjes

Ik was een jonge moeder en woonde gescheiden van de vader van onze twee zoontjes in het huis waar we daarvoor nog met zijn vieren woonden. Op zich was dit al lastig genoeg en mede hierdoor belandde ik op een zekere dag in een vervelende situatie.

 

In die tijd was er een populair lied met de tekst: “Het is moeilijk bescheiden te blijven” van de zanger Peter Blanker.

Echt zo’n deuntje dat blijft hangen. Nu stond er op die bewuste dag - en de dagen daarvoor ook regelmatig - een groepje kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als mijn oudste bij ons tuinhekje steeds die ene regel te zingen. Het woord “bescheiden” hadden ze echter veranderd in het woord “gescheiden”. Ik besloot me er  niets van aan te trekken, maar het hield niet op en ik werd het beu. Steeds stonden ze daar weer. Eén van de jongens stond meestal vooraan en was degene die het groepje aanstuurde. En ineens was mijn geduld op, kwam die jongen iets te dicht in mijn buurt toen ik hen passeerde en ontving hij een klets op zijn wang van mij waarop hij brullend naar huis rende.

 

En ik had gelijk door dat ik fout zat. Ik kan me nog goed de paniek herinneren die ik toen ervoer. Bedacht ook dat mijn jongste nog op het speelveldje was, vlakbij de woning van die jongen. Ik pakte snel mijn fiets om hem op te halen en moest daar ook weer langs om thuis te komen toen ik de moeder van de jongen op het pad zag staan. Ze hield mij woedend staande. Ik schaamde mij diep, maar voordat ik nog maar iets kon uitleggen, had ik zelf al een flinke draai om mijn oren te pakken. En ik kon de fiets niet loslaten, want de jongste zat nog achterop. Haar man kwam naar buiten, trok haar bij mij weg en ik fietste met een gloeiende wang en in tranen naar huis, waar ik alles eerst even moest laten bezinken. Die nacht sliep ik dus niet zo best, ik voelde me schuldig, alleen met mijn sores en ook wel wat vernederd.

 

Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik naar het gezin toe moest gaan, en nadat ik mijn kinderen de volgende dag naar school had gebracht, belde ik nerveus bij hen aan. De moeder deed open en was rustig, ze liet me zelfs binnen. Op haar beurt had zij van haar man een flinke reprimande gekregen en we besloten het samen uit te praten. Het hoe en het waarom kwam ter sprake, de reactie van beide kanten en de nodige excuses. En het opgeluchte gevoel daarna kan ik zo weer naar boven halen. Bijkomend voordeel was wel, dat het geplaag stopte en de kinderen weer gewoon met elkaar gingen spelen.  

 

De spanning was verdwenen, de moeder van die jongen en ik maakten geregeld nog eens een praatje met elkaar en we spraken niet meer over het gebeurde. Toch staat het nog steeds in mijn geheugen gegrift, maar de oma die ik nu ben kijkt er inmiddels met milde ogen op terug.  

 

 

 

 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Map | Antwoord 10.12.2019 16.50

Jannie nog 1 gevonden .ik zie het zo voor me
Het is toch weer goed gekomen vergeven maar niet vergeten

Jannie Harmsen 15.12.2019 20.45

Gelukkig heb ik het met deze column van me af kunnen schrijven Map. :)

Wilma Phillipson | Antwoord 20.09.2019 11.12

Dapper! De reactie van de moeder van die plaaggeest begrijp ik alleen niet zo goed. Ze had ook eerst kunnen vragen naar het waarom.

Jannie Harmsen 27.09.2019 14.56

Ja, dat had ze kunnen doen Wilma. Gelukkig hebben we het uit kunnen praten, het lag me in die tijd erg zwaar op de maag. Dank voor je reactie!

Ciska Smakman | Antwoord 19.09.2019 18.48

Moedig van je om met de moeder van het jongetje te gaan praten. Kon iedereen maar zo verstandig met elkaar omgaan. Dat zou een hoop ellende met buren voorkomen!

Jannie Harmsen 19.09.2019 20.38

Ik moest dit echt doen Ciska, ik kon niet anders. Als buren kwamen we elkaar steeds tegen, ook op school. Zo zwaar anders! Dank je wel hè! xxx

Mies Huibers | Antwoord 19.09.2019 15.12

Heftig zoiets. Goed opgelost en mooi beschreven.

Jannie Harmsen 19.09.2019 20.33

Het was inderdaad heftig Mies, en gelukkig ligt het alweer ver achter mij, maar het feit dat het nog zo helder in mijn hoofd zit zegt ook wel iets. Dank je wel!

Ellie Schmitz | Antwoord 19.09.2019 13.30

Hoe mooi zoals er uiteindelijk werd gepraat en vrede gesloten. Je had al zo’n moeilijke tijd waar je doorheen moest. Knap om het voorval te delen, Jannie xxx

Jannie Harmsen 19.09.2019 20.31

Blij met je reactie Ellie, deze herinnering kwam naar boven tijdens een gesprek en het leek me goed om er een column aan te wijden. Dank je wel! xxx

Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

28.06 | 10:57

Dank je wel An! En ja, helemaal met je eens wat betreft het zomerseizoen. We blijven voorzichtig. Fijn dat je gereageerd hebt en een hartelijke groet.

...
28.06 | 07:49

met je achterkleinkind
dat kon er niet meer bij op vorige reactie

...
28.06 | 07:49

het voelt toch alsof we een paar maanden verloren zijn, want plots is het zomer zonder dat we er erg in hadden
Voorzichtig blijven is noodzakelijk
gefeliciteerd

...
26.06 | 21:50

Iets opgelegd krijgen is niet fijn, maar ik ben wel blij met duidelijke richtlijnen Wilma, en dat laat wel eens te wensen over vrees ik. Dank voor je reactie!

...
Je vindt deze pagina leuk