Column

Vriendschap

Ik weet even niet hoe ik het heb, ben een beetje de kluts kwijt. Het is de laatste zondag van het jaar 2019 en op deze dag zie ik een vriendin en haar man na jaren niet ontmoet te hebben weer terug…

 

Het werd een kort terugzien, vanwege het combineren van het bezoek aan een familielid van hen in Brussel in het betreffende weekend. Ze waren daar met hun dochter en kleindochter naar toe gereisd en werden door hen bij ons afgezet, waarna beide dames even gingen rondtoeren in de buurt. Na ongeveer een uur kwamen ze hen weer oppikken, en ondertussen kwam ons gesprek al snel op het punt van onze laatste ontmoeting in Nederland.

 

Terwijl ik ze weer heb uitgezwaaid ben ik verbaasd. Dat dit dus gewoon kan, elkaar zo lang niet zien en toch voelen en herkennen en kunnen ophalen in zo’n korte tijd. Mijn hoofd gaat terug naar allerlei momenten. De momenten die we samen hebben gedeeld en de momenten die we van elkaar wisten maar niet konden delen. Door samenloop van allerlei omstandigheden hebben wij elkaar in de afgelopen jaren niet meer gesproken, maar wel de wens gehad om elkaar nog eens te zien.

 

Nu loop ik deze dag dus rond met een hoofd vol watten, of liever, als een kip zonder kop. Ook met allerlei vragen, heb zelfs nog geen trek in eten. Voor de zekerheid was ik al met een pan soep bezig want wist niet of ze zouden blijven eten. Maar koffie was goed en ik heb er een lekker stukje taart bij kunnen geven, want wist wel dat ze kwamen, maar ook nog onzeker over het verloop van de dag. Voor hen en mijn Vlaamse man was het de eerste kennismaking. En ik zag en voelde wederzijdse sympathie. We kunnen elkaar dus in de toekomst vaker gaan zien, want de afstand is gelukkig goed te doen.

 

Ons contact begon als penvriendinnen toen zij – enkele jaren ouder dan ik - nog in Suriname woonde en ik op de Middelbare school zat in mijn geboorteplaats. Later verhuisde zij samen met haar man – juist getrouwd -  naar Amsterdam begin jaren 70. Zo ontstond onze eerste ontmoeting en inmiddels verwachtten ze hun eerste kind. Er is een korte periode geweest dat ze met hun gezin weer in Paramaribo woonden en daar overleed hun oudste dochter op 16 jarige leeftijd door een noodlottig ongeval. Daarvan hoorde ik later wanneer ze terug gekeerd waren naar Nederland. Dit alles heeft veel indruk op mij gemaakt, want ik heb hun dochter gekend als baby, peuter en kleuter.

 

Al deze zaken en wat daarna nog kwam gaan nu door mijn hoofd. We hebben een paar foto’s genomen, en eigenlijk had ik ze nog iets mee willen geven, maar het schoot er bij in. Hopelijk gaan we elkaar nu weer wat sneller en/of wat langer zien. Maar tegelijkertijd denk ik aan een andere vriendin die ooit tegen mij zei: “Het geeft niet als we elkaar een tijd niet zien, want je zit in mijn hart.” Dat was en is nog steeds wederzijds.

 

En zo heb ik deze ontmoeting nu ook ervaren. 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

fotorantje | Antwoord 10.01.2020 09.52

zo leuk
al zie je sommige vrienden maar één keer per jaar, je pakt gewoon de draad weer op alsof je elkaar gisteren nog zag, zo mooi is vriendschap

Jannie Harmsen 10.01.2020 10.15

Helemaal mee eens An. Dank je wel voor je reactie. :)

Dani van Doorn | Antwoord 31.12.2019 12.56

Apart dat jij dit schrijft, ik dacht er later nog aan, hoe zo'n weerzien moest zijn, zonder jullie geschiedenis te kennen. Ingrijpend ook van hun dochter! :'-(

Jannie Harmsen 31.12.2019 14.48

Ja, dat is zeker aangrijpend Dani. Niet te bevatten eigenlijk ..... Dank voor je reactie hier. xx

Wilma Phillipson | Antwoord 31.12.2019 11.27

Heerlijk hè, dat je met sommige mensen gewoon de draad weer op kan pakken.

Jannie Harmsen 31.12.2019 14.46

Ja hè Wilma en ook wel spannend. :) Dank voor je reactie!

An Mulkers | Antwoord 31.12.2019 05.05

Echte vrienden leiden hun eigen leven, en, ook al zie je ze niet, ze blijven aanwezig in je hart. En zie je hen terug, is het alsof ze nooit zijn weggeweest!

Jannie Harmsen 31.12.2019 10.50

Helemaal waar An.
Bedankt voor je reactie hier op mijn website en een hartelijke groet. xx

Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

13.07 | 14:53

Wat leuk dat je het hebt opgezocht Ciska. De omgeving is ook prachtig en ook daar al vakantiegangers gezien die foto's maakten van het kerkje. :) xxx

...
13.07 | 14:50

We zijn er gisteren nog even geweest Anne. Weer even de sfeer proeven en een (leegstaande) galerie ontdekt. Inderdaad het idee al. :) xxx

...
13.07 | 11:51

Gegoogeld op Albert Terken. Prachtige schilderijen. Die kleuren! En op internet het kerkje en de Mariagrot in Profondeville bekeken. Vakantie vanaf de bank!

...
13.07 | 11:13

Ik loop er helemaal warm voor, Jannie. Ik kan me helemaal voorstellen hoe gelukkig je ervan wordt, alleen al van het idee! XXX

...
Je vindt deze pagina leuk