Column

Lezen en schrijven

Soms lees je iets dat linkt aan een gebeurtenis uit je eigen leven. Het boek is er niet op uitgezocht, maar ineens is er een herkenning. Is het toeval of ‘moest’ je het lezen en/of tegenkomen op dat bewuste moment. Hoe ga je hier dan mee om, ga je erover piekeren of laat je het verder voor wat het is.

Het kan natuurlijk de gave van de auteur zijn, want niets menselijks is ons vreemd. Ik blijf het bijzonder vinden hoe een verhaal zich ineens voor je ogen gaat afspelen. Het ‘leest als een trein’ is niet voor niets een goed gezegde.

 

Zo heb ik laatst twee boeken gelezen van Diney Costeloe, een Engelse auteur. Ze heeft inmiddels vier historische romans op haar naam staan die raakvlakken hebben met de 1e en of 2e wereldoorlog. Nu is het niet mijn bedoeling om over de inhoud te schrijven, maar over de manier waarop het geschreven is, de reden waarom het me zo raakt. Bij het eerste boek kreeg ik ergens in het verhaal de neiging het boek tegen de grond te smijten. Ik werd er zo door gegrepen dat het me naar de keel vloog en daarom deze reactie bij mij teweeg bracht. Gelukkig kon ik me beheersen, maar ik voelde het in elke vezel van mijn lichaam.

Ook in dat andere boek van haar verloor ik mij in de personages en de onrechtvaardigheden die ik er in tegenkwam. Zoiets kan je ook treffen als je naar een goede film kijkt. Na afloop kijk je dan verdwaasd om je heen en wil je nog even niet geloven dat je weer in het hier en nu terug gekomen bent. Bij een film of serie wordt je tussendoor even wakker geschud door de reclame of een cliffhanger en bij een boek krijg je het vage besef dat je na nog even dat ene hoofdstuk gelezen te hebben toch echt moet gaan koken, of iets dergelijks.

 

Erg aangrijpend dus, maar gelukkig kon ik na het lezen weer verder met mijn eigen gedoetjes, het neemt me niet meer zo in beslag als vroeger.

Toen kon ik daar dagen mee rond blijven lopen, zelfs zo dat ik voorlopig geen boek meer wilde lezen. Dat is nu wel anders, ik kan het nu veel beter relativeren.

Ondertussen heb ik wel enkele steekwoorden opgeschreven, omdat het me weer eens aan het denken heeft gezet om zelf te gaan schrijven.  

Mijn lijstje van steekwoorden bevat onder andere de woorden herinneren, accepteren en loslaten, en ja, ook enige frustratie. Tussen deze woorden schuilt ergens wel een levensverhaal - denk ik - al weegt een enkel woordje wel wat zwaar nu ik het zo terug lees in mijn tekst. Ik hou het ook graag wat luchtig, dus moet ik naarstig op zoek naar de woorden die de juiste toon kunnen zetten in het geheel.

 

Ik besluit echter eerst nog die twee resterende boeken te gaan lezen van deze auteur, om er vervolgens weer in te mogen verdwijnen, want eerlijk is eerlijk, het is eigenlijk best een fijn uitstel voor het schrijven van die van mij.   

 

 

 

 

Schrijf een reactie: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Wilma Phillipson | Antwoord 11.03.2020 19.15

Herkenbaar! Soms vereenzelvig ik me dan zelfs met een personage uit het boek en moet ik er voor waken dat ik geen dingen uit z'n verband trek.

Jannie Harmsen 11.03.2020 21.20

Dat kan een goed verhaal echt met je doen hè Wilma, dat heb ik dus in het verleden ook zo beleefd, maar kan het nu goed in het juiste verband zien. Dank je wel!

Ellie Schmitz | Antwoord 11.03.2020 17.31

Leuke blog Jannie, zo herkenbaar ook! Ben heel benieuwd naar je volgende stukje 🌷

Jannie Harmsen 11.03.2020 21.18

Dank je wel Ellie, ik wil proberen iets regelmatiger te gaan schrijven en vind het fijn dat je benieuwd bent naar mijn volgende stukje. xxx

Ciska Smakman | Antwoord 11.03.2020 16.11

Diney Costeloe! Ineens zit ik weer midden in het boek 'De verloren kinderen'. Wát kan een mens veel te verwerken krijgen in het leven...

Jannie Harmsen 11.03.2020 16.43

Ja hè Ciska. Dat is het tweede boek dat ik van haar gelezen heb. Zo aangrijpend, en van die andere twee verwacht ik hetzelfde.... Dank je!

Bekijk alle reacties

Nieuwe reacties

13.07 | 14:53

Wat leuk dat je het hebt opgezocht Ciska. De omgeving is ook prachtig en ook daar al vakantiegangers gezien die foto's maakten van het kerkje. :) xxx

...
13.07 | 14:50

We zijn er gisteren nog even geweest Anne. Weer even de sfeer proeven en een (leegstaande) galerie ontdekt. Inderdaad het idee al. :) xxx

...
13.07 | 11:51

Gegoogeld op Albert Terken. Prachtige schilderijen. Die kleuren! En op internet het kerkje en de Mariagrot in Profondeville bekeken. Vakantie vanaf de bank!

...
13.07 | 11:13

Ik loop er helemaal warm voor, Jannie. Ik kan me helemaal voorstellen hoe gelukkig je ervan wordt, alleen al van het idee! XXX

...
Je vindt deze pagina leuk