Column

Er zijn van die dagen dat je van alles ontdekt, terwijl je dit in eerste instantie niet verwacht had. Hoe zoiets ontstaat?

 

Nou, bijvoorbeeld door het besluit te nemen om in het weekend dat het zonnetje schijnt iets te gaan ondernemen, inplaats van thuis te blijven hangen. Wetende dat er in huis best het een en ander te doen is, maar waarvoor de zin of het nut ervan ontbreekt. Dat weten we morgen ook nog, al is er wel het gezegde, 'stel niet uit tot morgen, wat je vandaag nog kunt doen.' Maar dit geldt voor mij zeker op dagen waarop het mooi weer is, want als de lente in de lucht hangt, waarom zou je dan in een winterse bui blijven hangen? Maar wat of waarheen dan? Tja, waar de één graag een doel voor ogen heeft, wil de ander juist het avontuur van het ontdekken aangaan. 

 

Toch ontstond er wel iets van een planning die zaterdagochtend. Het werd een combi van eerst een doel en daarna kijken wat we verder nog aan bezienswaardigheden zouden tegenkomen. Ons doel betrof een kasteel, vanwege een hint die ik eerder in de voorgaande week opgevangen had van mijn doelsteller, maar het weer was vergeten. Helaas bleek ook de plaats waar het stond vergeten, waardoor het avontuur van het ontdekken uitnodigend en haast vanzelfsprekend om de hoek kwam kijken.

 

De eerste ontdekking deed ik al in de auto, nog voor we erachter kwamen dat het kasteel in een luchtkasteel veranderd was. We staken een weg over in het grensgebied van Vlaanderen en Wallonië, toen ik vanuit mijn ooghoek een naambord zag staan met daarop de tekst Hondzocht. Hondzocht? Nee, ik zag het niet verkeerd, dat stond en staat er nog steeds. Hondzocht. Dat moest ik onthouden.

 

Ondertussen bezochten we weer interessante en historische plekjes, zowel oude boerenhoeves als eeuwenoude kerkjes en bekeken we het  verwaarloosde maar toch ook waardevolle interieur van een zeer oude kapel. Ook nog oude molens in die streek, en op verrassende plekjes in de natuur al ontluikend groen en de eerste lentebloeiers. Natuurlijk wordt er dan ook het nodige gefotografeerd en ook hierbij laat ik me graag verrassen. Eenmaal weer thuis gaat zich al wat we die dag bezocht hebben als een dagboek aan mijn ogen voorbij. Ik zag dat ik bij het fotograferen van de koperen haan van het eeuwenoude kerkje ook nog een andere vogel gespot had. Het beestje leek in oogcontact te staan met de vrolijke haan.

 

Maar ik had geen foto van Hondzocht, dus ging ik even op de koffie bij het wereldwijde web. En wat ik nu zo grappig vind aan het geheel is het volgende. We gingen vanwege het kasteel ons doel voorbij, maar door de informatie die ik vond heb ik weer een nieuwe bestemming gevonden. Dat plaatsje met die speciale naam moeten we bezoeken! Het is een gehucht bij Lembeek (oud Halle) en het is een historische plek uit de tijd van Napoleon. Als laatsgenoemde zijn slag om Waterloo niet daar, ( want dat bleek een strategische vergissing),  maar zo'n 30 kilometer verder bij Hondzocht had gepland, dan had hij 's avonds wellicht zijn koffie in Brussel kunnen drinken, las ik onder andere.

 

 Zo zie je maar weer dat een plan soms heel anders kan uitpakken! 

Zonneharpen,  zonnestralen of Jacobsladder….. 


Ja, wat is het nu, en wat is de juiste naam voor dit mooie natuurfenomeen? Volgens Kramers Nederlands woordenboek betekent  zonnestraal niets meer of minder dan een straal zonlicht en figuurlijk kun je spreken van een kind dat een zonnetje in huis is.


Zonneharp dan? Het mooie woord dat ik graag wil belichten in dit stukje.  Zoek en gij zult vinden. Nee, niet gevonden in het woordenboek, maar het woord wordt wel veelvuldig gebruikt door voornamelijk natuurfotografen. Wie het woord bedacht heeft is niet bekend, maar het dekt wel de lading.


Blijft nog over Jakobsladder op weerkundig gebied. Overigens is dit woord onder andere ook bekend als speelgoed, als plant en uit de Bijbel. Het is volgens Genesis 28:12 de benaming van de ladder die het aardoppervlak met de Hemel verbond en waarover engelen zich van en naar de Aarde bewogen. Kijk, nu komen we in de  richting.


Een Jakobsladder wordt ook wel een schemeringsstraal genoemd. Aan een donker bewolkte hemel ontstaat soms een gat waar een invallende lichtstraal van de zon kan doorbreken. Deze straal is tot op het aardoppervlak te zien en vormt meerdere lichtstralen wanneer het verstrooid wordt via gaten in een bladerdak van bos of park of via de top van een berg.
De verstrooiing van dit licht komt tot stand door stof, sneeuw, regen en/of luchtmoleculen. Hoe helderder het is, des te verder zal het zonlicht haar stralen verspreiden om het vervolgens goed door ons oog en het oog van de camera te kunnen waarnemen.


En zo komen we dan weer terug bij de Zonneharpen, het woord dat wat mij betreft muziek in zich draagt. Muziek van de natuur die alles op onze aardbol verenigt in een soort van melodie. Het gaat gepaard met het ruisen van de wind, het concert van de vogels en de vele kleurschakeringen bij het wisselen van de seizoenen. Maar laten we ook de stilte niet vergeten!


"Donkere luchten, wanneer ze even wijken, de zonneharpen! *Haiku* Jannie Harmsen


Prettige kerstdagen en een gelukkig en gezond 2017 voor alle lezers van mijn columns en bekijkers  van mijn foto's!

De diverse fases in je leven gaan net zo snel voorbij als een nacht goed slapen. Een zin die spontaan in mijn hoofd schiet, wanneer ik aan een beeld herinnerd wordt uit de tijd dat mijn kinderen nog klein waren. Is dat echt al zo lang geleden? Hoe kom ik hier nu op, en waarom maak ik dit nu wereldkundig.

 

Het gebeurt me vaker dat ik ‘overvallen’ wordt door filosofische gedachten. Ik weet overigens niet zeker of ik dit wel filosofisch kan noemen, het gebeurt gewoon. Hele uiteenzettingen en mooie zinnen doemen op in mijn hoofd  die ik vervolgens ergens een plaatsje zou willen geven. Het punt is alleen, wanneer ik er niet direct een notitie van maak, of er kortom gewoonweg de tijd niet voor neem om ervoor te gaan zitten, dan spat het beeld als een zeepbel uiteen. Of het ebt langzaam weg, net als twee vingers  die boven een moeras uitsteken en langzaam helemaal uit beeld verdwijnen. Dit zag ik ooit eens in een film, een thriller waarschijnlijk. Echter, mijn wegzakkende  beelden zijn niet eng, maar het is soms wel jammer dat het weer verdwijnt.  

 

Wanneer je met een goed gevulde rugzak een stevige wandeling maakt, dan hoor je het meegenomen water in de flessen klotsen. Met de denkbeeldige rugzak werkt het eigenlijk precies zo, bedenk ik me juist. Soms wordt er iets getriggerd waardoor de boel ineens in beweging komt. Meestal als je juist met de simpelste dingen des  levens bezig bent en- niet ondenkbeeldig- op de automatische piloot. Deze laatste is overigens wel een beetje gevaarlijk wanneer je auto rijdt bijvoorbeeld, want dan moet je je kop er goed bijhouden, zeker op de langere afstand die je gewoonte getrouw bent te nemen. Om mijn eigen gedachten in toom te houden zet ik dan bewust - als het navigatie systeem er tenminste niet doorheen kan blèren,-  mijn autoradio aan, anders ben ik de tunnel al ongemerkt doorgereden, of ik vergeet de afslag te nemen  naar rechts. Het is me al eens gebeurd, dat ik op de terugweg naar België, ineens het bruine bordje met de naam Planckendael zag staan en me tegelijkertijd realiseerde dat ik er voorbij reed. Toen moest ik via een drukke verkeersader weer terug zien te komen, wat dan wel weer goed is voor je ervaring in het drukke wegverkeer natuurlijk.  

 

Maar, om op het begin van mijn tekst terug te komen, daarmee bedoel ik de tijdspanne. Tijd? Panne, spanne, wat een raar woord eigenlijk. Woordenboek! Kijk, dat bedoel ik nu. Ook zoiets, teveel keus aan woorden. Schrijven is schrappen.

 

Hoe dan ook. Wanneer je in bed stapt en niet kunt slapen omdat je teveel ligt te woelen vanwege de ideeën die in je hoofd opdoemen, dan lijkt de tijd langer te duren tot de volgende ochtend. De tijd gaat echter niet sneller of langzamer dan anders. Maar wanneer je als een blok in slaap valt en je ogen de andere dag weer openslaat, dan heb je er geen benul van. En zo is het ook in het grote geheel.

 

Want die fase, dat was toch gisteren?

 

Ik droomde…..

…….dat mijn dochter en ik ergens buiten liepen, het had iets weg van een park en het was een wat rommelig geheel. De wandeling liep over diverse zandpaadjes. Ergens in het gesprek dat we tegelijkertijd met elkaar voerden, zag ik vanuit mijn linkerooghoek tot mijn verbazing haar vader op een bankje zitten, vanaf de rug gezien.

 

Ik zei, “hé je vader zit daar, loop er maar even naar toe”, en liep met haar mee al bleef ik wel op enige afstand. Maar eenmaal dichterbij bleek het niet haar vader maar haar oudste tante te zijn. Mijn verbazing werd nog groter toen ik zag dat zij in uiterlijk ineens heel sprekend op haar broer leek, wat normaal niet het geval is. Hoe dan ook, we werden heel hartelijk begroet, ze stond op en liep met ons mee.

 

Even later bevonden we ons in een ijssalon, het interieur was hier en daar licht, maar het meest donkerbruin en ik zag mensen aan lange tafels zitten met dezelfde kleurschakeringen. Her en der stonden gekleurde ijscoupes op de tafels, maar ook diverse lege exemplaren en sommige zelfs met gedeeltelijk gesmolten ijs erin. We deden onze bestelling en ineens waren we met een grotere groep, die op de één of andere manier bij ons hoorde. De ijscoupes werden geserveerd en ik had er één in een neutrale kleur. Ik weet niet meer of dit ijs grijs, lichtbruin of een andere vreemde kleur had, maar het begon al te smelten voordat ik één hap genomen had. Toen ik mij even omdraaide om de omgeving in mij op te nemen en daarna weer terugdraaide, was mijn ijs ineens verdwenen. Ik snapte er niets van!

 

De groep adviseerde mij een nieuwe bestelling te doen en dat deed ik dan maar. Het duurde en duurde maar, net zolang totdat de groep steeds meer uitdunde en ik uiteindelijk alleen overbleef. Ik dreigde in paniek te raken, maar liet dit niet toe en wachtte netjes af.

Uiteindelijk kreeg ik hetzelfde ijs weer voor ogen, precies dezelfde die ik eerst voor mijn neus had staan. Inmiddels was het erg stil geworden in de salon, maar ik begon toch van het ijs te eten. Hoe ik uiteindelijk de salon verlaten heb, dat weet ik niet meer. Waarschijnlijk werd ik wakker van de jankende hond bij één van onze buren verderop in de straat. Alleen gelaten zeker en last van de warmte?

 

Wat moet je nu met zo’n droom, meestal onthoud ik ze niet, waarom nu dan wel? Vermoedelijk door het lezen van een boek voor het slapen gaan, of de terugblik op mijn verleden in mijn vorige column, die van de scheidslijnen. Of vanwege het feit dat mijn dochter gaat trouwen en ik haar familieleden van vaders kant terug ga zien. Misschien vind ik dit wel spannend. We zullen zoals we ooit eerder deden wellicht weer met elkaar dineren aan lange tafels, of een andere opstelling.

 

En misschien krijgen we wel ijs als nagerecht. Hopelijk heel lekker ijs, want het ijs uit mijn droom, geloof me, dat smaakte echt naar niets!

 

 

En we zijn er mee weg, we zijn vertrokken ! Vandaag gaf ik iemand achtergrondinformatie over mijn verleden. Niet over mijn persoonlijke wel en wee, maar over de plaatsen waar ik geboren, getogen en gewoond heb.

 

Er werd mij onder andere gevraagd welke plaats ik het leukst vond om te wonen. Eigenlijk heb ik daar nooit zo over nagedacht. Is het me dan gewoon overkomen? In zekere zin wel ja, bedacht ik ineens. Gelukkig bezit ik de gave om mezelf in nieuwe situaties aan te passen. Ik zoek altijd een uitweg wanneer ik een nieuwe weg ben ingeslagen.

Het kwam vroeger nooit in mij op om te verhuizen, ik was geboren en getogen in een dorp op de Veluwe. Ik kreeg er mijn twee zonen uit mijn eerste huwelijk. In ging ervoor, al was ik jong!

 

Toch kwam de eerste scheidslijn in zicht en verhuisde ik na enige tijd naar de Noordoostpolder. Iemand uit mijn vriendenkring vroeg me toen wat ik toch te zoeken had in die kale polder. De polder bleek helemaal niet kaal, bovendien was de afstand ook heel goed te doen, zo’n drie kwartier heen en terug met de auto (gelukkig had ik toen net mijn rijbewijs) om mijn ouders, familie- en vrienden te bezoeken en/of te ontvangen. Mijn jongens verhuisden natuurlijk mee en met de geboorte van mijn dochter, een paar jaar later, kregen zij er een zusje bij. Inmiddels zijn mijn kinderen volwassen, maar ergens tussenin ontstond  een tweede scheidslijn, als gevolg van de scheuren die er in de loop van de tijd ontstonden. Voor mij zijn het nu afgesloten hoofdstukken,  want omkijken heeft geen zin. Ieder mens draagt op een gegeven moment zijn of haar eigen rugzakje met zich mee. Bij de één zal deze wat voller zijn dan bij de ander, maar omdat ik geen zin heb om een zoutpilaar te worden, kijk ik liever in positieve zin vooruit. Daarom gooi ik mijn rugzakje nog niet weg natuurlijk, want er zit ook nog veel van goede waarde in.  

 

Deze tweede lijn bracht mij en mijn dochter in eerste instantie naar een andere plaats in de polder, een stad deze keer. Na tien jaar kwam de volgende scheidslijn in beeld wat het wonen betrof, want scheiden kan op veel manieren, gezien het feit dat mijn jongens ook al uitgevlogen waren. Dochter verhuisde voor haar studie naar een kamer in Zeist, omdat zij in Utrecht ging studeren. Mede hierdoor kwam ik op het punt om over te stappen, vanwege mijn huidige relatie, al kostte me dit vanwege de grote afstand wel iets meer moeite dan de keren daarvoor.

 

Toch heb ik ook deze knoop doorgehakt, al rijd ik niet in drie kwartier meer heen en terug om mijn familie en vrienden te bezoeken. De reistijd bedraagt nu als het meezit zo’n twee-en een half uur. De scheidslijn werd een grenslijn, maar is mede door de echte bruggen best te overbruggen tussen Nederland en België.

 

Scheidslijnen, ze zullen er altijd zijn, alleen blijf ik er nu even bij weg! 

 

 

 

Nieuwe commentaren

Vandaag | 18:52

Jannie ik dacht dat je een nare droom had maar nu begrijp ik het
Het was je kleinzoon die een spelletje speelde .
Het lijkt er bij te horen tegenwoordig.

...
13.07 | 11:05

Dank voor je meelevende reactie An! xx

...
11.07 | 13:51

mooi ontroerend geschreven
ja zo heeft ieder z'n zinnetjes, heel herkenbaar
gelukkig zorgen ze dat je mama kan eten of drinken wat ze wil
sterkte nog

...
09.07 | 12:24

Ik voel me gesteund door jouw reactie Jeannine, dank je wel!

...