Column

Het is vanwege vaderdag, maar het komt ook door een opmerking van één van mijn kinderen dat ik even de diepte in wil gaan. Niets ernstigs hoor, dus schrik niet.
In België is vaderdag in 2019 op 9 juni en in Nederland op 16 juni. En het voelt een beetje leeg hier weinig mee te kunnen doen, behalve dan herinneringen op te halen.


Vaders? Ja, want Ik had er twee. Mijn biologische vader stierf 1 maand na mijn geboorte in 1954 op 21 jarige leeftijd. Een jaar later in 1955 heeft mijn vader Joop, wiens achternaam ik vanaf dat moment ook draag, mij aangenomen als zijn dochter toen hij met mijn moeder in het huwelijk trad. Aan de eerste heb ik dus geen herinneringen, maar aan de tweede des te meer. Wat een lieve vader heb ik aan hem gehad. Hij stierf helaas al in 1987 op 62 jarige leeftijd. Uit mijn leven dus, maar nooit uit mijn hart.


En hoe dan schoonvaders? Het wordt hopelijk niet al te ingewikkeld. Mijn eerste schoonvader kende ik al lang voor ik met zijn zoon Piet in het huwelijk trad. Piet verloor zijn vader toen hij zelf nog maar 14 jaar was. Dus werd zijn vader later wel mijn schoonvader, maar daar heeft hij nooit weet van gehad. Voor mij is hij eigenlijk altijd de buurman gebleven van een groot gezin. Piet zelf is overigens in 2012 overleden, maar ik ben geen weduwe, want wij waren al een tijdje uit elkaar. Ik ben wel blij dat we later weer op goede voet stonden met elkaar. We kregen samen twee zonen.


Mijn schoonvader uit mijn 2e huwelijk heb ik gelukkig goed gekend. Het was een man met prachtig zilvergrijs haar en een enorm fijn gevoel voor humor. Hij leerde mij op de boerderij in de Noordoostpolder de kneepjes van het moestuinieren. En hij was razend enthousiast toen de spinazie bij mij zo goed opkwam. Ook hij is overleden, in 1986, een jaar voor mijn vader Joop. Hij was het jaar daarvoor net 70 geworden en dat hebben we nog heel leuk gevierd met elkaar. Uit mijn huwelijk met zoon Harrie is onze dochter geboren.


In mijn huidige relatie is er ook een schoonvader, zo wil ik hem tenminste wel noemen,  al is er nu geen sprake van een huwelijk. Hij wordt dit jaar 88 en bij gezond en welzijn volgt er eind augustus een jubileum. De Vlaamse Jef en zijn vrouw Gaby zullen dan 65 jaar getrouwd zijn. Het is fijn dat we hen nog in ons midden hebben.


De opmerking kwam van mijn zoon. Hij vroeg: " Wil je een bakje koffie?" terwijl we aan het chatten waren via Whatsapp. We moesten er allebei om lachen, want 250 kilometer is wel wat ver voor een bakje. En zo kwam ik later al filosoferend ineens op vaderdag uit, al weet ik niet meer precies hoe en waarom.


Noem het maar gedenkwaardig.

 

Ik ben een trage lezer en doe dus lang over een boek. Het lukt mij niet om een boek in één ruk uit te lezen, zoals je van sommigen wel eens hoort of leest. Een dun boek zou nog gaan, maar een dikke pil? Nee, echt niet.


Ik belet mezelf te genieten van een goed boek wanneer ik ervoor kies om mijn tijd anders - en dat kan van alles zijn - in te vullen. Raar eigenlijk. Ik heb m'n hele leven vanaf het moment dat ik goed kan lezen, ook graag gelezen, maar beperk me steeds tot korte stukjes. Daar verstrijkt de tijd natuurlijk ook mee, maar bij een boek ben ik soms bang om mijzelf erin te verliezen, of er in te blijven hangen. Dat kan lastig zijn, maar soms wil ik het juist vasthouden omdat het zo'n mooi verhaal was, en/of me op de een of andere manier geraakt heeft. Non-fictie verhalen lees ik ook graag en deze wil ik sowieso de tijd geven om goed in te laten dalen en dan is het geen optie voor mij om na het uitlezen van zo'n boek gelijk in een ander verhaal te duiken. Eens per week een boek lezen zit er voor mij dus niet in, dat lukt echt niet. Korte verhalen, colums en dergelijke zijn soms beter te behappen.


Ik heb mezelf wel geleerd om een boek terzijde te leggen als het me niet al bij de eerste pagina's aanspreekt. Stug doorlezen werkt meestal niet, dat heb ik wel eens geprobeerd, maar de aandacht en de zin vergaat me dan.
Keuzes maken dus. Geen kostbare tijd verliezen als je die in kunt vullen op een aangename manier. Ik heb besloten om het mijzelf toe te staan, gewoon te blijven lezen op mijn manier en een verhaal helemaal door te laten sijpelen tot in het diepste van mijn grijze hersencellen. Het is veel te fijn om helemaal even ondergedompeld te worden in een andere wereld, een ander land, een ander leven en om er het een en ander in te herkennen. En ook om er door gestimuleerd te worden om zelf weer eens iets te gaan schrijven. Zoals nu het geval is.


Momenteel lees en ben ik halverwege het boek ' In de schaduw van het palazzo' van de auteur Santa Montefiore. Dit boek staat al sinds 2011 in mijn kast. En wat ben ik blij dat ik deze na lang wikken en wegen heb uitgekozen uit de rij van nog te lezen boeken. Toch zie ik op tegen de onvermijdelijke afloop van het verhaal, want terwijl ik lees ben ik in die wereld, kijk ik mee over de schouders van de personages en wil ik eigenlijk nog geen afscheid van hen nemen. Maar dat zal toch gebeuren na het lezen van die allerlaatste zin.


Hopelijk wordt het geen open einde.

 

'Change the things you can't accept, and accept the things you can't chainge'

Dit citaat is een oude Amerikaanse wijsheid en komt waarschijnlijk uit de kringen van verslaafdenzorg, zoals Aaf Brandt Corstius in het tijdschrift Flow aangeeft in haar column.

Ik lees wel vaker citaten en neem ze dan ter kennisgeving aan, waarna ik ze meestal weer snel vergeet. Een enkele keer komt er één langs die ik wel een plaatsje aan de muur zou willen geven, maar helaas, ook dat vergeet ik dan weer. Bovenstaand citaat kwam echter vrij sterk bij mij binnen.

 

Ik realiseer me soms ineens dat mijn moeder er echt niet meer is. Mijn dochter ervaart hetzelfde, vroeg het me laatst nog of dit bij mij ook zo binnenkomt. Ineens is er dan weer dat besef, dat ze niet meer in ons midden is. Wel in ons hart, daar bestaat geen twijfel over.
Wat ik vooral mis, dat zijn de telefoongesprekjes met haar waarin ik kwijt kon wat mij dwars zat. En of het nu echt zo erg was als ik dacht, dat maakte eigenlijk niet eens zo heel veel uit. Ze stond altijd aan mijn kant, de ene keer iets heftiger dan de andere keer. Vooral de opmerking "Ach kind, trek je d'r maar niks van an!' gaf mij al de nodige steun op afstand. Ze was blij als ik het ook was, en ze mopperde met mij mee als er iets was voorgevallen waarop echt iets te mopperen viel. Ik kreeg altijd bijval, terecht of niet.

 

Dat mis ik dus, want soms gaan dingen helemaal niet zoals ik ze graag zie of wil beleven. Ik neem me dan meestal maar voor om mee te gaan met de Flow van alledag en dan put ik troost uit haar foto die me stralend toelacht vanaf een mooi plekje in de huiskamer. "Hoi ma!" zeg ik dan en werp haar soms een handkus toe. Al doe ik dit nooit als er iemand bij is, want dat is mijn ding. Zo was ik laatst haar trouwboekje kwijt en vroeg ik of ze even mee wou helpen zoeken omdat ik het nodig had voor iets. Ik heb het gevonden, maar het duurde wel enkele dagen eerdat ze me de link eindelijk had 'doorgestuurd'.
Haar missen is dus een feit. Ze is er echt niet meer en dat accepteer ik uiteraard, want we zijn nu eenmaal sterfelijk, het is niet anders. Ik kan hier helemaal niets aan veranderen.

 

Wat ik wel kan veranderen, is hoe ik nu in het leven sta. Ik ben een kei in mezelf aanpassen, voeg me meestal naar de omstandigheden zoals ze zich voordoen. Steeds vaker merk ik echter dat me dit niet meer zo goed af gaat. Ik wil van deze valkuil af en de jaren die nog voor me liggen een mooie invulling geven en het liefst in goede harmonie met de mensen die mij lief zijn.
Haar overlijden heeft mij hierin gesterkt.

 

Er is dus nog best wel wat werk aan de winkel, en "ach, dat komt vast wel goed kind," zou mijn moeder hierop zeggen, of ze dit nu zelf geloofde of niet.

 

 

 

 

 

 

 

In de loop van een mensenleven kunnen interesses veranderen, of komen er nieuwe bij. Je zou dit ook passies kunnen noemen, hobby's, liefhebberijen, aandachtspunten, noem maar op...
Ik heb er vele, en het zal vast niet vreemd zijn, dat ik aan al die bezigheden niet toekom of er gewoonweg geen tijd voor kan of wil vrijmaken. Nu las ik laatst ergens, dat als je iets graag wilt doen en het toch niet doet - omdat je het steeds voor je uitschuift, of om wat voor reden dan ook - het niet echt je passie is. En ik moet toegeven, daar zit wel wat in.

 

Hoe zit dit dan bij mij vroeg ik me af, en realiseerde me direct dat ik al een poosje niets geschreven had. Maar eigenlijk klopt dit niet, want ik schrijf juist elke dag! Waar dan. Hier? Nee, op sociale media, mijn luikje naar de buitenwereld zoals ik het vaak noem. Ik wil graag tonen waar ik mee bezig ben. Delen heet dit, delen op mijn tijdlijn. Die tijdlijn vraagt dus tijd. Aha!

Daar plaats ik veel van waar mijn voorkeur naar uitgaat, zoals fotografie, mooie natuur, van alles met papier, columns en korte verhalen. Op mijn tijdlijn deel ik praktisch elke dag foto's, maar nooit zonder tekst en/of uitleg. Soms veel tekst, soms iets minder. Veel mensen die ik als 'vriend' heb wens ik daar een fijne dag, een fijne week, of een fijn weekend. Een felicitatie hier en daar, beterschapswens en/of een troostend woord. En ik krijg het ook terug, het geeft een goed gevoel. Niets mis mee....

 

Mijn andere schrijfwerk heb ik hierdoor wel op een laag pitje gezet en dat vind ik toch wel spijtig. Maar ik heb een excuus, want niet altijd iets om over te schrijven denk ik dan." Nee, dank je de koekoek, geen wonder! tettert er ineens een stemmetje in mijn oor. Je verschiet al je kruit op die ene plek!"
Dat stemmetje heeft denk ik wel gelijk. Schrijven heb ik altijd graag gedaan en ik word ook graag gelezen. Een deel van die behoefte wordt nu ingevuld op sociale media, maar er zijn ook lezers die hier niets mee hebben, dus neem ik mijzelf voor om vaker iets op mijn eigen website te plaatsen. En weet je wat nu zo raar is? Ik wilde eigenlijk iets gaan schrijven over bomen, want bomen zijn er altijd. Ik heb een grote verzameling eigen foto's van allerlei soorten en maten bomen met of zonder zwammen, bloesems en/of vruchten. Ook van zieke en gekapte exemplaren of van die knapen die omgegaan zijn in een fikse storm. En dan zijn er ook nog die geweldige monumentale bomen van meer dan 100 jaar oud. Deze passie voor bomen (en struiken) is laatst weer helemaal bij me opgelaaid, maar daar zal ik later nog wel eens over doorbomen.

 

De column die ik in gedachten had, heeft nu een eigen wending genomen al kwam de boom toch nog even aan bod. Het mooie van schrijven vind ik echter dat zodra je er voor gaat zitten, er ineens woorden en zinnen komen die je van tevoren niet had bedacht. Gewoon tijd voor maken dus, en tot de conclusie komen dat het nog steeds heel fijn is om te doen. En hoor ik nu ineens dat stemmetje van daarnet "Goedzo!" roepen? 

 

 

 

We brachten de jaarwisseling van 2018-2019 door in Noord-Frankrijk en ik had vooraf al een autoroute ingepland voor die komende paar dagen. Na aankomst hebben we in het restaurant van het hotel gedineerd met een mooie fles rosé erbij, maar bij het verlaten werd ons meegedeeld dat het restaurant op oudejaarsavond gesloten zou zijn. Ontbijten kon nog wel.

 

En zo gingen we de andere dag na een vroeg ontbijt op pad. Bij het eerste stuk van de route vroeg ik me af of we wel op de goede weg reden, want alles om ons heen was vlak en uitgestrekt, met hier en daar enorm grote silo's, onder andere voor Luzerne.
Totdat het landschap ineens een andere aanblik kreeg. Er doemde in de verte een berg op die bovenaan nog omsloten werd door dichte mist. Eenmaal dichterbij bleek dat we eindelijk in de Champagnestreek waren aangekomen. De wijngaarden kwamen in beeld en er hing zelfs nog een enkele 'vergeten' druiventros aan de struiken. Ook was er activiteit op de hellingen. In de wijngaarden werd gesnoeid en ik zag opkringelende witte rook. We reden door naar de top en konden ondanks het vochtige klimaat het gebied beneden ons goed bekijken.

Van daaruit reden we door naar één van de eerste plaatsen die de autoroute aangaf. De Middeleeuwse abdijen en kerken in de evenzo oude en 'slapende' plaatsjes aan de rivier de Marne - of aan de vaart die er parallel langs loopt- leken ons zeer de moeite waard om uit de auto te stappen en ze vervolgens te gaan ontdekken.
Bij één van die plaatsjes werden we bij het vertrek vriendelijk uitgezwaaid door een oude dorpbewoonster naar wie ik lachend terugzwaaide.

 

Het hoogtepunt van deze oudejaarsdag lag een aantal kilometers verderop bij een kasteelruïne boven een grote stad. Hiervoor moesten we wel even een flinke klim maken, die me gelukkig goed afging die dag. Maar als ik van tevoren had geweten dat we 'gewoon' de trappen aan de andere kant van het gemeentehuis hadden kunnen nemen dan had ik niet die angst uitgestaan om naar beneden te glijden vanwege het afgevallen gebladerte die het alternatieve pad - zoals beschreven op de route - nogal glibberig maakte. Gelukkig kwamen we heelhuids boven en werd het klimmen beloond met wederom een prachtig uitzicht. Vanaf de oude stenen muur kon ik goed fotograferen, zo ook van een Merel die ik een stuk verder op dezelfde rand zag zitten en waar ik tot mijn verbazing redelijk goed dichtbij kon komen.

 

Later, na de afdaling dronken we in het nabijgelegen centrum een kopje sterke espresso in een boulangerie waarna we nog voor het donker terug reden naar onze verblijfplaats en ondertussen uitkeken naar een restaurant. Helaas bleek alles gesloten, zelfs bij de de McDonalds stonden de stoelen opgestapeld! Ons diner bestond die avond dus noodgedwongen uit enkele overgebleven broodjes van de dag ervoor, een paar koffiekoeken van de boulangerie, nootjes, knakworstjes uit blik en een klein zakje chips. Na een rustige avond doorgebracht te hebben met lezen en het kijken naar een spetterende show op de Franse zender konden we om twaalf uur op onze gezondheid klinken met alcoholvrij bier uit een blikje.

 

En nu, een week later herinner ik mij ineens weer het beeld van die Merel, zoals hij me aankeek en rustig mijn gang liet gaan. Hij vloog pas weg toen ik tevreden was met mijn opnames. En ondanks dat het een mannetje was, vermoed ik toch dat het een lijntje was en dat ze er gewoon weer heel even bij was. Mijn moeder.


die merel en ik
op gelijke hoogte
met zicht op de stad.........

 

 

 

Nieuwe commentaren

Gisteren | 11:12

Ja een mooi verhaal en kon het wel een beetje en mee gemaakt allemaal. Van dicht bij zelfs met Joop. Gewerkt hè. Veel gelachen daarom met aandacht gelezen

...
14.06 | 16:07

Mooi Jannie en fijn dat we er twee van hebben gekend
Maar dat je je biologische vader de grote onbekende is gebleven
is heel jammer.

...
14.06 | 12:57

Wat fijn te weten Mies. Sorry dat ik zo laat reageer, maar de website deed moeilijk. Inmiddels heb je al wel gemerkt dat ik weer wat vaker schrijf hè. Dank je!

...
14.06 | 12:55

Ik begin er weer wat in te komen Wilma, inmiddels zul je dit gemerkt hebben. Dank je wel, sorry voor deze late reactie. Groetjes!

...