Column

'Change the things you can't accept, and accept the things you can't chainge'

Dit citaat is een oude Amerikaanse wijsheid en komt waarschijnlijk uit de kringen van verslaafdenzorg, zoals Aaf Brandt Corstius in het tijdschrift Flow aangeeft in haar column.

Ik lees wel vaker citaten en neem ze dan ter kennisgeving aan, waarna ik ze meestal weer snel vergeet. Een enkele keer komt er één langs die ik wel een plaatsje aan de muur zou willen geven, maar helaas, ook dat vergeet ik dan weer. Bovenstaand citaat kwam echter vrij sterk bij mij binnen.

 

Ik realiseer me soms ineens dat mijn moeder er echt niet meer is. Mijn dochter ervaart hetzelfde, vroeg het me laatst nog of dit bij mij ook zo binnenkomt. Ineens is er dan weer dat besef, dat ze niet meer in ons midden is. Wel in ons hart, daar bestaat geen twijfel over.
Wat ik vooral mis, dat zijn de telefoongesprekjes met haar waarin ik kwijt kon wat mij dwars zat. En of het nu echt zo erg was als ik dacht, dat maakte eigenlijk niet eens zo heel veel uit. Ze stond altijd aan mijn kant, de ene keer iets heftiger dan de andere keer. Vooral de opmerking "Ach kind, trek je d'r maar niks van an!' gaf mij al de nodige steun op afstand. Ze was blij als ik het ook was, en ze mopperde met mij mee als er iets was voorgevallen waarop echt iets te mopperen viel. Ik kreeg altijd bijval, terecht of niet.

 

Dat mis ik dus, want soms gaan dingen helemaal niet zoals ik ze graag zie of wil beleven. Ik neem me dan meestal maar voor om mee te gaan met de Flow van alledag en dan put ik troost uit haar foto die me stralend toelacht vanaf een mooi plekje in de huiskamer. "Hoi ma!" zeg ik dan en werp haar soms een handkus toe. Al doe ik dit nooit als er iemand bij is, want dat is mijn ding. Zo was ik laatst haar trouwboekje kwijt en vroeg ik of ze even mee wou helpen zoeken omdat ik het nodig had voor iets. Ik heb het gevonden, maar het duurde wel enkele dagen eerdat ze me de link eindelijk had 'doorgestuurd'.
Haar missen is dus een feit. Ze is er echt niet meer en dat accepteer ik uiteraard, want we zijn nu eenmaal sterfelijk, het is niet anders. Ik kan hier helemaal niets aan veranderen.

 

Wat ik wel kan veranderen, is hoe ik nu in het leven sta. Ik ben een kei in mezelf aanpassen, voeg me meestal naar de omstandigheden zoals ze zich voordoen. Steeds vaker merk ik echter dat me dit niet meer zo goed af gaat. Ik wil van deze valkuil af en de jaren die nog voor me liggen een mooie invulling geven en het liefst in goede harmonie met de mensen die mij lief zijn.
Haar overlijden heeft mij hierin gesterkt.

 

Er is dus nog best wel wat werk aan de winkel, en "ach, dat komt vast wel goed kind," zou mijn moeder hierop zeggen, of ze dit nu zelf geloofde of niet.

 

 

 

 

 

 

 

In de loop van een mensenleven kunnen interesses veranderen, of komen er nieuwe bij. Je zou dit ook passies kunnen noemen, hobby's, liefhebberijen, aandachtspunten, noem maar op...
Ik heb er vele, en het zal vast niet vreemd zijn, dat ik aan al die bezigheden niet toekom of er gewoonweg geen tijd voor kan of wil vrijmaken. Nu las ik laatst ergens, dat als je iets graag wilt doen en het toch niet doet - omdat je het steeds voor je uitschuift, of om wat voor reden dan ook - het niet echt je passie is. En ik moet toegeven, daar zit wel wat in.

 

Hoe zit dit dan bij mij vroeg ik me af, en realiseerde me direct dat ik al een poosje niets geschreven had. Maar eigenlijk klopt dit niet, want ik schrijf juist elke dag! Waar dan. Hier? Nee, op sociale media, mijn luikje naar de buitenwereld zoals ik het vaak noem. Ik wil graag tonen waar ik mee bezig ben. Delen heet dit, delen op mijn tijdlijn. Die tijdlijn vraagt dus tijd. Aha!

Daar plaats ik veel van waar mijn voorkeur naar uitgaat, zoals fotografie, mooie natuur, van alles met papier, columns en korte verhalen. Op mijn tijdlijn deel ik praktisch elke dag foto's, maar nooit zonder tekst en/of uitleg. Soms veel tekst, soms iets minder. Veel mensen die ik als 'vriend' heb wens ik daar een fijne dag, een fijne week, of een fijn weekend. Een felicitatie hier en daar, beterschapswens en/of een troostend woord. En ik krijg het ook terug, het geeft een goed gevoel. Niets mis mee....

 

Mijn andere schrijfwerk heb ik hierdoor wel op een laag pitje gezet en dat vind ik toch wel spijtig. Maar ik heb een excuus, want niet altijd iets om over te schrijven denk ik dan." Nee, dank je de koekoek, geen wonder! tettert er ineens een stemmetje in mijn oor. Je verschiet al je kruit op die ene plek!"
Dat stemmetje heeft denk ik wel gelijk. Schrijven heb ik altijd graag gedaan en ik word ook graag gelezen. Een deel van die behoefte wordt nu ingevuld op sociale media, maar er zijn ook lezers die hier niets mee hebben, dus neem ik mijzelf voor om vaker iets op mijn eigen website te plaatsen. En weet je wat nu zo raar is? Ik wilde eigenlijk iets gaan schrijven over bomen, want bomen zijn er altijd. Ik heb een grote verzameling eigen foto's van allerlei soorten en maten bomen met of zonder zwammen, bloesems en/of vruchten. Ook van zieke en gekapte exemplaren of van die knapen die omgegaan zijn in een fikse storm. En dan zijn er ook nog die geweldige monumentale bomen van meer dan 100 jaar oud. Deze passie voor bomen (en struiken) is laatst weer helemaal bij me opgelaaid, maar daar zal ik later nog wel eens over doorbomen.

 

De column die ik in gedachten had, heeft nu een eigen wending genomen al kwam de boom toch nog even aan bod. Het mooie van schrijven vind ik echter dat zodra je er voor gaat zitten, er ineens woorden en zinnen komen die je van tevoren niet had bedacht. Gewoon tijd voor maken dus, en tot de conclusie komen dat het nog steeds heel fijn is om te doen. En hoor ik nu ineens dat stemmetje van daarnet "Goedzo!" roepen? 

 

 

 

We brachten de jaarwisseling van 2018-2019 door in Noord-Frankrijk en ik had vooraf al een autoroute ingepland voor die komende paar dagen. Na aankomst hebben we in het restaurant van het hotel gedineerd met een mooie fles rosé erbij, maar bij het verlaten werd ons meegedeeld dat het restaurant op oudejaarsavond gesloten zou zijn. Ontbijten kon nog wel.

 

En zo gingen we de andere dag na een vroeg ontbijt op pad. Bij het eerste stuk van de route vroeg ik me af of we wel op de goede weg reden, want alles om ons heen was vlak en uitgestrekt, met hier en daar enorm grote silo's, onder andere voor Luzerne.
Totdat het landschap ineens een andere aanblik kreeg. Er doemde in de verte een berg op die bovenaan nog omsloten werd door dichte mist. Eenmaal dichterbij bleek dat we eindelijk in de Champagnestreek waren aangekomen. De wijngaarden kwamen in beeld en er hing zelfs nog een enkele 'vergeten' druiventros aan de struiken. Ook was er activiteit op de hellingen. In de wijngaarden werd gesnoeid en ik zag opkringelende witte rook. We reden door naar de top en konden ondanks het vochtige klimaat het gebied beneden ons goed bekijken.

Van daaruit reden we door naar één van de eerste plaatsen die de autoroute aangaf. De Middeleeuwse abdijen en kerken in de evenzo oude en 'slapende' plaatsjes aan de rivier de Marne - of aan de vaart die er parallel langs loopt- leken ons zeer de moeite waard om uit de auto te stappen en ze vervolgens te gaan ontdekken.
Bij één van die plaatsjes werden we bij het vertrek vriendelijk uitgezwaaid door een oude dorpbewoonster naar wie ik lachend terugzwaaide.

 

Het hoogtepunt van deze oudejaarsdag lag een aantal kilometers verderop bij een kasteelruïne boven een grote stad. Hiervoor moesten we wel even een flinke klim maken, die me gelukkig goed afging die dag. Maar als ik van tevoren had geweten dat we 'gewoon' de trappen aan de andere kant van het gemeentehuis hadden kunnen nemen dan had ik niet die angst uitgestaan om naar beneden te glijden vanwege het afgevallen gebladerte die het alternatieve pad - zoals beschreven op de route - nogal glibberig maakte. Gelukkig kwamen we heelhuids boven en werd het klimmen beloond met wederom een prachtig uitzicht. Vanaf de oude stenen muur kon ik goed fotograferen, zo ook van een Merel die ik een stuk verder op dezelfde rand zag zitten en waar ik tot mijn verbazing redelijk goed dichtbij kon komen.

 

Later, na de afdaling dronken we in het nabijgelegen centrum een kopje sterke espresso in een boulangerie waarna we nog voor het donker terug reden naar onze verblijfplaats en ondertussen uitkeken naar een restaurant. Helaas bleek alles gesloten, zelfs bij de de McDonalds stonden de stoelen opgestapeld! Ons diner bestond die avond dus noodgedwongen uit enkele overgebleven broodjes van de dag ervoor, een paar koffiekoeken van de boulangerie, nootjes, knakworstjes uit blik en een klein zakje chips. Na een rustige avond doorgebracht te hebben met lezen en het kijken naar een spetterende show op de Franse zender konden we om twaalf uur op onze gezondheid klinken met alcoholvrij bier uit een blikje.

 

En nu, een week later herinner ik mij ineens weer het beeld van die Merel, zoals hij me aankeek en rustig mijn gang liet gaan. Hij vloog pas weg toen ik tevreden was met mijn opnames. En ondanks dat het een mannetje was, vermoed ik toch dat het een lijntje was en dat ze er gewoon weer heel even bij was. Mijn moeder.


die merel en ik
op gelijke hoogte
met zicht op de stad.........

 

 

 

Tijdens de autorit kon ik het niet laten om de lichtbundel te blijven volgen die ik steeds maar vanuit één plek in de hemel tevoorschijn zag komen. Soms zie je meerdere bundels, maar dan is de opening in het wolkendek vaak ook groter en breder.
Verder zag ik aan de bewolkte hemel geen openingen. Wel was het droog op dat moment, terwijl het de avond daarvoor flink had geregend.
Mijn fototas met camera lag in de kofferbak, maar ik deed geen moeite om dit moment vast te gaan leggen. Ik benoemde het wel. 

 

Toen we op de plek van bestemming aankwamen, was ik het alweer vergeten. Ik wilde een steen bestellen voor het graf van mijn moeder. Ik besloot deze te laten maken door de plaatselijke steenhouwer. Toen we langs de stenen liepen die als voorbeeld dienen 'stuurde' ik in stilte een berichtje naar boven met de vraag om een voorkeur. Het waaide flink en het was ook nog eens steenkoud op die plek, ik hoopte dan ook snel iets te zien wat me aansprak. Op datzelfde moment kwam er een jongen naar buiten met de boodschap dat zijn moeder over een uur terug zou zijn. We spraken af dan weer terug te komen.

 

De tussenliggende tijd hebben we besteed om een bezoek aan het graf te brengen. Een vriendin stelde me laatst de vraag, wat ik daar dacht te vinden als ik er eenmaal zou zijn. Met die gedachte stond ik daar en al wat ik zag was een zandbed waarop ik eigenlijk verwacht had veel herftsblad aan te zullen treffen, maar het was helemaal leeg op één enkel plantje na, waarvan ik wist dat mijn oom die daar had neergeplant. Eigenlijk best wel grappig, want mijn moeder mopperde altijd wanneer er veel blad op haar stoep lag. De bloemen van de uitvaart, eenmaal uitgebloeid en verdord, waren al opgeruimd door de buurman die ook de voortuin voor haar onderhield toen ze nog thuis woonde en niet meer goed uit de voeten kon. Dat deed me goed te zien.
Verder dacht ik niet zo veel te voelen. Ik verlegde mijn aandacht naar de andere graven die erbij gekomen waren en de andere die al wel voorzien waren van een steen en andere gedenktekens. Ook lantaarns, en ineens bedacht ik dat ik met lege handen stond. Waarom waren we niet eerst naar het tuincentrum gereden? Ik zag dat anderen ook planten met pot en al in het zand geduwd hadden.

 

Ik deed haar de groeten van mijn zoon waar we die middag vandaan kwamen en stelde me voor dat ze " Doe de groeten terug" zei en daar kwam dan toch ineens de emotie. Toen ik me bij het vertrek nog eens omdraaide zag ik vanachter een heg ineens dat de zon doorgebroken was. O ja, dacht ik. "Niet janken!" en dacht weer aan die Jacobsladder. Maar nu had ik wel mijn toestel binnen handbereik.

 

En weer terug bij de steenhouwerij, was de keus van de steen in de vorm van een hart al snel gemaakt. 

Het is een rare beleving om op een stralende decemberdag van alles in het hoofd te halen om te gaan doen, en uiteindelijk tot de conclusie te komen dat er geen bal van terecht komt.
Heb ik deze dag dan helemaal niets gedaan? O jawel hoor, ik heb me vanochtend suf gezocht naar een leuke sneeuwpop die ik het voorgaande jaar gehaakt heb en die ik uiteindelijk terug vond in de slaapkamer, achter een kastdeurtje, gewoon voor het grijpen.
En verder?

Tja, er wordt ook nog geklust in huis. Het toilet beneden krijgt een opknapbeurt, gaat helemaal in de revisie. Beetje rommelig, en vooral van het geknars van de cement krijg ik de rillingen, maar dat is geen reden om mijn dag niet te laten slagen. Maar wat is het dan wel?

 

Bedenken hoe we het gebruik van suiker kunnen verminderen, want dat schijnt de grootste boosdoener te zijn voor het cholesterol en nog andere gezondheidsproblemen. Nu heb ik hier goede richtlijnen voor gelezen, onder andere in het boek ' Het Pioppi Dieet' van Dr. Aseem Malhorta & Donal O' Neill, dat ik gisteren heb ontvangen en ook al deels heb gelezen.
Maar..... nu zal ik de juiste ingrediënten in huis moeten halen, als ik dit kans van slagen wil geven. De ellende met dit soort dingen is, dat het zo'n omslag geeft. Wat heb ik in huis, wat laat ik staan en wat schaf ik aan.
December is ook eigenlijk geen goed moment om zoiets aan te pakken, maar toch wil ik er mee aan de slag.

 

Boodschappen halen dus. Ach, dat kan morgen ook nog wel, want gisteren heb ik een grote hoeveelheid macaroni gemaakt, waar we dus twee dagen van kunnen eten, en dit ga ik niet weggooien. Ik heb er veel groenten in verwerkt en ik heb nog verse sperziebonen. Dus met de groente zit het sowieso wel goed vandaag. Uitstel.....
En terwijl ik dit schrijf, pakken donkere wolken zich samen. December roert zich. Ook in mijn lijf en in mijn hoofd.
Ik wil nog iets nieuws voor de komende feestdagen. Feestdagen? Ik ben daar eigenlijk helemaal niet 'echt' mee bezig. Wel met kaarsjes, voor een beetje sfeer en wat gezellige prullen om me heen, die ik nog heb. Foto's bekijken, die heb ik ook zat. Mijn moeder tegenkomen op die foto's van vorig jaar, 2e kerstdag in het verzorgingshuis, samen eten in dat zaaltje met haar kind, klein- en haar achterkleinkinderen die haar opoe noem(d)en.

 

En daar wordt het mij ineens duidelijk, waarom het vandaag niet wil, ondanks mijn goede voornemens. Eigenlijk helemaal niet zo raar, dus... 

 

Nieuwe commentaren

30.03 | 22:15

Heel mooi geschreven Jannie. Ik mis mijn moeder ook nog dagelijks en helaas sinds kort ook mijn vader. Ik vrees dat dat gevoel nooit helemaal weg gaat.

...
30.03 | 19:19

Jannie, wat weer een prachtige column. Het gemis van je moeder blijf je voelen, en dat hoort bij het leven. Het is goed te weten dat ze gemist wordt...

...
30.03 | 10:00

Jouw valkuil is ook mijn valkuil. Lastig! Mijn moeder is ook als jouw moeder, alleen merk ik dat ik steeds vaker alleen naar haar verhalen luister.

...
29.03 | 18:33

Lieve Jannie, zeker mis je je ma. Ze is bij je, een troost misschien? Zorg goed voor jezelf, leer het, doe het, desnoods met hulp, het mag, het sterkt je ❤️

...