Standaard pagina

Recensie IJzeren Vogels - Michelle Andon

Uitgegeven bij Zilverspoor

 

Het eerste dat mij opvalt aan dit boek nadat ik het heb uitgepakt, is de mooie professionele omslag waarop een vrouw staat die Michelle zelf zou kunnen zijn. Op de achterkant zie ik haar profiel en een korte levensbeschrijving met daaronder een tekst die nieuwsgierig maakt naar de inhoud. Michelle heeft het boek sympathiek gesigneerd en wenst me vervolgens veel plezier met lezen.

Terwijl ik later vol verwachting het eerste hoofdstuk begin te lezen valt het me jammer genoeg op dat enkele zinnen en woorden niet zo goed met elkaar matchen, en dit brengt me een beetje in verwarring. Vertwijfeld leg ik het boek dan ook even opzij en vraag me af wat ik er van moet denken of moet doen, omdat het me toch een beetje stoort. Maar dan herinner ik me het interview dat ik heb gelezen waarin Michelle vertelt dat ze er voor gekozen heeft haar verhaal in het Nederlands te schrijven. Ze is geboren en getogen in Roemenië en dan is het ook heel begrijpelijk dat de taal een mix wordt van beide talen. Toch is het voor haar een uitdaging en ze vindt iemand die het geheel voor haar in de juiste context kan plaatsen. 

Dat een en ander niet helemaal vloeiend is verlopen vind ik in best jammer, maar gaandeweg schenk ik hier al niet veel aandacht meer aan en lees ik de diepgang die achter deze zinnen schuilgaat, ik word het verhaal ingetrokken. Hoofdpersoon Clara, haar familie en het volk gaan tijdens het communistisch Roemenië gebukt onder het regime van dictator Nicolae Ceausescu. Het Europese westen bracht indertijd beelden hiervan via televisie, radio en de krant naar buiten. Een deel van deze periode zien we door de ogen van het meisje Clara die zo graag vrij wil zijn, maar haar fel begeerde vrijheid moet ontberen, gelijk als vele anderen. Pas wanneer ze een volwassen jonge vrouw is kan ze haar droombeeld als piloot en met inzet van haar ‘ijzeren vogel’ even verwezenlijkt zien…… 

Michelle Andon heeft deels haar eigen ervaringen verwerkt in haar boek en ik kan eruit concluderen dat het juist haar moedertaal is die voor mij ‘spreekt’.

Ik heb het graag, met aandacht en groeiend respect gelezen.

 

 

 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.be
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

30.03 | 22:15

Heel mooi geschreven Jannie. Ik mis mijn moeder ook nog dagelijks en helaas sinds kort ook mijn vader. Ik vrees dat dat gevoel nooit helemaal weg gaat.

...
30.03 | 19:19

Jannie, wat weer een prachtige column. Het gemis van je moeder blijf je voelen, en dat hoort bij het leven. Het is goed te weten dat ze gemist wordt...

...
30.03 | 10:00

Jouw valkuil is ook mijn valkuil. Lastig! Mijn moeder is ook als jouw moeder, alleen merk ik dat ik steeds vaker alleen naar haar verhalen luister.

...
29.03 | 18:33

Lieve Jannie, zeker mis je je ma. Ze is bij je, een troost misschien? Zorg goed voor jezelf, leer het, doe het, desnoods met hulp, het mag, het sterkt je ❤️

...
Je vindt deze pagina leuk